Sam De Bruyn is meer dan de nichterige, lacherige dubstepjanet van Studio Brussel

Sam De Bruyn is 25 en de niet meer zo jonge ster van Studio Brussel. Ongewild is hij ook een boegbeeld voor jonge holebi’s. Vroeger vond hij het een eer om de spreekbuis te zijn van een generatie. Tegenwoordig is hij voorzichtiger geworden.

“Mijn vriend en ik hebben een grote kinderwens”, Bart Steenhaut, DM Magazine, 25.02.2012

De gedroomde spreekbuis voor al wie jong en homoseksueel is. Dat zou Stubru-presentator Sam De Bruyn kunnen zijn. Maar hij wil geen boegbeeld worden. Sinds hij zelf op straat klappen kreeg, is hij ook sneller geneigd zijn geaardheid te verbergen. Als nieuwbakken BV is dat niet het enige offer. ‘Ik kan niet meer dronken op tafel dansen.’ Maar voor de rest gaat alles goed.

Hij wandelt stipt op tijd de Gentse Vooruit binnen. Het is nog laat geworden gisteren, maar de zware nacht heeft geen zichtbare sporen nagelaten. Veel uitgaan doet Sam De Bruyn naar eigen zeggen niet meer. Vaak moet hij trouwens zélf draaien op feestjes. En dj’en blijft werk. De hype van Music For Life is inmiddels weer gaan liggen, maar zijn BV-status lijkt er niet minder op geworden. Het was, zo beklemtoont hij later zelf tijdens ons gesprek, ook nooit zijn ambitie om er een te worden. Sam De Bruyn mag dan jong zijn, toch voel je dat de naïviteit er inmiddels een beetje af is. Waar hij het vroeger een eer vond om te pas en te onpas als spreekbuis te worden opgevoerd, is hij intussen toch wat voorzichtiger geworden. Geen ‘stem van een generatie’ meer. Geen ‘woordvoerder van de homoseksuelen’. “Ik wil gewoon Sam zijn. Die gast van Studio Brussel die toevallig ook homo is. Maar ik hoef geen statement te maken van mijn geaardheid. Dat is dan weer mijn kruistocht: er zo gewoon mogelijk over doen. Natuurlijk is er vaak kritiek. Heel veel goeie. Heel veel negatieve ook. Het ene heft het andere een beetje op.” Hij blaast in zijn kopje warme chocolademelk. “Daar klaag ik niet over, trouwens. Als je in de media werkt is het net fijn om meteen veel feedback te krijgen.”

Kun je goed om met kritiek?

“Ja. Als je dat niet kunt moet je er niet aan beginnen. Ik heb het geluk gehad dat ik meteen als sidekick naast Tomas en Siska mocht zitten, en daar bleek al snel dat lang niet iederéén hen even tof vond als ik. Dat was de perfecte leerschool. Er blijft nog heel weinig kritiek aan me kleven. Alleen op Twitter reageer ik wel eens. Als ze zeggen dat ik geen inhoud heb, bijvoorbeeld. Of dat ik een arrogante drol ben. Dat hoef ik niet over me heen te laten gaan. Maar voor de rest? Ik begrijp heel goed dat niet iedereen me goed kan vinden, en ik voel ook geen enkele bekeringsdrang. Ik geef mensen het volledige recht om me te haten.”

Je werkt véél, laat ik me vertellen. Waar komt die prestatiedrang vandaan?

“Ik wil gewoon bewijzen dat ik voor mezelf kan zorgen. Dat ik succesvol kan zijn zonder de hulp van anderen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn ouders eraan twijfelden of me dat wel zou lukken. Ze waren destijds ook erg teleurgesteld door mijn studiekeuze. Ik had eerst Grieks-wiskunde gedaan, dus ze dachten dat ik in die richting zou verder gaan. Maar ik wilde naar het Herman Teirlinck Instituut. Ik droomde van een carrière in het theater. Zwaar poëtische teksten declameren, dát was mijn toekomst. (lacht) Ik had geen enkele ambitie om radio te maken. In het tweede jaar zouden we les krijgen van ‘de grote’ Peter Van De Veire, zoals hij werd aangekondigd. Ik wist niet eens wie dat was. Echt: nooit van gehoord. Toen ben ik naar StuBru beginnen te luisteren, en ik vond het geschift wat je allemaal kon doen op de radio. Pas dan ben ik verliefd geworden op het medium. Thuis stond altijd Radio 1 op. Voor de duiding, vooral. Qua muziek ben ik uitsluitend met klassiek opgevoed. Ik ben pas op school naar popmuziek beginnen te luisteren. Naar Get Ready. Omdat iedereen van mijn leeftijd daar naar luisterde, en ik anders uit de boot zou vallen. Mijn beste vriend vond dat belachelijk, en heeft me nadien een cd van Oasis cadeau gedaan. Dat vond ik nog beter. Ik ben nogal beïnvloedbaar (lacht).”

Nooit spijt gehad dat je niet in het theater bent terechtgekomen, uiteindelijk?

“Nee. Het radioleven lijkt me toch een stuk aangenamer. Ik heb leren gelukkig zijn op de radio, terwijl ik anders misschien wel een depressieve poëet zou zijn geworden. Want dat zit zeker in me. Ik vond dat cool, vroeger: me wentelen in zelfmedelijden. Pas op: ik denk niet dat het een pose was. Ik kende gewoon mijn lichtvoetige kant nog niet. Terwijl: die donkerte van vroeger is helemaal weg nu. Ik ben nauwelijks nog depri te krijgen.”

Daar is ook weinig reden toe. Op je vijfentwintigste ben je een van de populairste presentatoren op Studio Brussel. Je maakt een druk besproken programma én je hebt drie keer in het Glazen Huis gezeten tijdens Music For Life, wat voor elke jonge radiomaker zowat als het absolute summum wordt beschouwd. Heb je zelf niet het gevoel dat het wat snel gaat, dat de koek voor je dertigste al helemaal op zal zijn?

“Rap rijp, rap rot, hé. Ik geef toe dat ik het bewust ontwijk om daarover na te denken. Als ik bij de baas moet komen om over mijn toekomst te praten, weet ik het doorgaans ook allemaal niet zo goed. Maar ik weet één ding: als het over vijf jaar voor mij gedaan is in de media, zal ik dat niet erg vinden. Dan heb ik tien intense, aangename jaren gehad, en doe ik wel iets anders. Een koffiehuis openen, bijvoorbeeld. Of een Zweedse brunchzaak, want dat is er bij mijn weten nog niet in België. Ik heb sowieso heel snel nieuwe uitdagingen nodig. Ik heb heel snel een eigen programma gekregen, maar dat was nodig. Anders had ik het wellicht niet volgehouden. En toen ik mijn eigen programma had, was dat Glazen Huis nodig. Weer een nieuwe prikkel. Ik ben voortdurend op zoek naar nieuwe dingen.”

Wat zou je volgende prikkel kunnen zijn, nu?

“Ik maak nu radio tussen zes en negen ’s avonds, op een manier die schijnt te werken. Dus een ander tijdstip zou wel fijn zijn. Iets moeilijkers. Een programma over politiek bijvoorbeeld. Ik ben ervan overtuigd dat veel jongeren daar geïnteresseerd in zijn, zolang het maar op een manier wordt aangebracht die hen meer aanspreekt dan de methode die ze er bij De zevende dag of Terzake op nahouden. Let wel: ik begrijp waarom deze lichting jongeren de apolitieke generatie wordt genoemd. Zelf hoor ik ook dingen waar ik me verschrikkelijk druk over kan maken. ‘Het interesseert me allemaal niet, dus ik stem voor Bart De Wever, want dat is de plezantste.’ Als je op De Wever wilt stemmen moet je dat vooral doen, maar zorg er dan tenminste voor dat je daar een grondige reden voor hebt. Alleen: het valt niet mee om daar goeie informatie over te vinden. Vaak heb ik de indruk dat alle politici elk op hun eigen manier min of meer hetzelfde zeggen. Het zou fijn zijn om dat allemaal eens goed uitgelegd te krijgen. Ik heb geen enkele ambitie om zelf in de politiek te gaan, maar ik wil het wel begrijpen. En het leuke aan Studio Brussel is dat ik niet wordt uitgelachen als ik met zo’n idee kom aandraven. Het past perfect in het takenpakket van de openbare omroep.”

Is het de bedoeling dat je mettertijd doorgroeit naar televisie?

“Dat wordt als een logische stap beschouwd, ja. Ik heb al wat kunnen proeven van televisie, en dat heeft me vooral doen beseffen hoe hard we werken op de radio. Zéker bij Studio Brussel, waar we met een heel klein team zitten. In vergelijking met televisie, waar veel voor je gedaan wordt en je vooral moet wachten om te performen, is wat we op StuBru doen écht waanzin. Tv is echt easy. Ik heb het niet over livetelevisie, hé. Maar al die vooropgenomen programma’s, dat is fucking gemakkelijk. Easy money. Als je iets verkeerd doet, begin je gewoon opnieuw. En als je het niet gezegd krijgt, zal de regisseur je wel toefluisteren hoe je het moet aanpakken. In een drukke periode op het werk droom ik wel eens van een job op televisie, omdat het zo relaxed is. Maar als ik dan iets voor televisie doe, ben ik nadien toch content dat ik weer naar de radio mag.”

Wat zou je willen doen op tv?

“Ik moet een beetje opletten met wat ik nu zeg, want eigenlijk kijk ik veel te weinig televisie. Maar wat ik zou willen zeggen is: een goeie talkshow. Iets in de traditie van al die Late Night Shows zoals je die in de Verenigde Staten hebt. Dat missen we keihard, hier.”

In Vlaanderen wordt De laatste show verondersteld om dat gat te vullen.

“Daar kan ik zelf nooit lang naar kijken, alleszins. Een quiz marcheert ook altijd wel, maar ik wil niet gewoon een quizmastertje zijn. Dat is wat flauw. Ik praat te graag met de mensen, en daar is op televisie heel weinig ruimte voor. Dat merk je ook aan De laatste show. Daar is geen tijd meer voor diepgang. Luc Janssen kreeg in Lux af en toe de ruimte om heel uitgebreid met zijn gasten te praten, en dat leverde soms heel ontroerende televisie op. Maar andere keren denk ik: ‘Luc, gij kunt ook een pakske zagen.’ Ik sta niet te springen om De grote Sam De Bruynshow te presenteren. En Vrienden van De Bruyn hoeft het ook niet te zijn. Ik zou nog het liefst van al hebben dat het niet om mij, maar om mijn gasten draait. Op de radio geniet ik er ook het meest van wanneer ik gewone luisteraars aan het woord kan laten. De mening van Jan Modaal vind ik altijd interessant.”

Tot voor een jaar of tien waren radiopresentatoren anonieme stemmen, maar nu stevenen de meesten op de BV-status af. Kun je daar goed mee overweg?

“(denkt na) In Gent word ik doorgaans gerust gelaten, en voor de rest kom ik niet zoveel buiten. Tenzij het voor mijn werk is. Als mensen me aanspreken op een feestje waar ik zelf aan het draaien ben, begrijp ik dat dat erbij hoort. Maar gisteren ben ik toevallig nog eens uitgegaan in Brugge, en daar vond ik het voor het eerst echt lastig. Het is wat vreemd als ik op een fuif ben, en de superzware dubstep die door de boxen knalt niet kan horen omdat er meisjes in mijn oor staan te gillen dat ze me herkend hebben. Dat wordt op den duur wat vermoeiend.

“Ik blijf wel altijd vriendelijk en beleefd. Ik lach eens, ga mee op de foto, en hoop dat dat voldoende is. De meest gestelde vraag, de meest belachelijke ook, is: ‘Ben jij Sam De Bruyn?’ Want wat moet ik daar op zeggen? Ik kan mezelf moeilijk ontkennen. Vooral: dat gebeurt net zo goed wanneer ik in de winkel onderbroeken aan het kopen ben. Ik denk dan: ‘Zie je nu niet dat ik hier met onderbroeken in mijn handen sta?’ Dat zijn ongemakkelijke, gênante situaties.”

Je hebt, kortom, heimwee naar je anonieme bestaan voor Studio Brussel.

“Soms. Ik vind het jammer dat ik niet meer stomdronken op een tafel kan staan dansen zonder dat de wereld dat zal weten. Ik heb mijn gedrag noodgedwongen aangepast als ik in het openbaar verschijn. Dat is niet altijd makkelijk.

“In Gent kan ik nog min of meer mezelf zijn, maar daarbuiten ligt het moeilijker. Dus in de mate van het mogelijke blijf ik hier. (denkt na) Dat is wel wat droevig, eigenlijk. Dat ik mijn eigen stad niet meer uitga uit angst voor gênante situaties. Gisteren, in het diepe West-Vlaanderen, vroeg een vrouw van zeventig me of ik Sam Gooris was. Toen dacht ik toch: mijn BV-schap is misschien nog niet helemaal wat het moet zijn, maar ik word toch al herkend door oude vrouwen.”

Als BV word je – of je dat nu wilt of niet – een gezicht dat verondersteld wordt om te pas en te onpas ergens een mening over te hebben.

“Ja. Sam De Bruyn: spreekbuis van een generatie. In het begin vond ik dat natuurlijk geweldig. Ik voelde me vereerd, en het streelde mijn ego. Maar intussen krijg ik daar echt het schijt van. Ik wil geen boegbeeld zijn. Als er iets in het nieuws komt dat met homo’s te maken heeft, hangt een uur later gegarandeerd Reyers laat aan de lijn. Of bellen de kranten. In dat soort shit heb ik geen zin meer. Daarom ga ik ook niet in op al die aanvragen om peter te worden van een of andere homobeweging. Ik apprecieer weliswaar wat ze doen, maar voor mij is dat niet de manier. Bovendien: ik kan niet spreken uit naam van de homogemeenschap, want dat is niet zomaar één type mensen. En ik ben ook geen woordvoerder van ‘de jongeren’. Want die heb je net zo goed in alle soorten. Vroeger was ik ervan overtuigd dat iedereen dacht zoals ik. Niet dus. Dat was een tikje naïef van mij. Ik wil ook niet getypecast worden. Ik ben méér dan alleen maar een homo. Veel mensen zien me uitsluitend als die nichterige, lacherige dubstepjanet van Studio Brussel. Dat is een eenzijdig beeld, en het hangt me stilaan de keel uit.”

Niettemin verleen je je medewerking aan een universitair onderzoek over het seksueel gedrag van holebi’s.

“Dat wil ik wel doen, ja. Ik vond het merkwaardig dat daar amper cijfers over bestaan. Kennelijk is het niet evident om die gemeenschap te bereiken, al heeft dat volgens mij ook met stereotiep denken te maken. Want waar ga je als universitair onderzoeker vragenlijsten afnemen over homo’s? In homocafés. En in gaysauna’s. De clichéplekken waar ‘ze’ zitten. Het kan haast niet anders, of zo ontstaat er een verkeerd beeld. Homo’s zitten overal, zoals het hoort. En dus ben ik blij dat ik iets kleins kan doen. Uiteindelijk heb ik alleen maar een tweet de wereld ingestuurd, al heeft die er wel voor gezorgd dat de site even gecrasht is. (lacht) Ik hoop altijd dat zo’n onderzoek tot resultaten leidt die de mensen zullen verbazen. Dat eruit blijkt dat niet alle homo’s promiscue ziektebommen zijn. Want dat beeld bestaat nog steeds, kennelijk. Ook in 2012. Daar word ik wel wat lastig van.”

Onlangs werd een gaybashing-app gelanceerd, waaruit bleek dat er in het centrum van Brussel in zes dagen tijd al 92 gevallen van geweldpleging tegenover homo’s werden gemeld. Ik vind dat hallucinant, eerlijk gezegd.

“Ik heb mijn middelbare school daar afgewerkt, en destijds was er weinig van dat geweld te merken. Dus ofwel ligt het aan mij, ofwel is het de laatste jaren veel erger geworden. Ik denk dat het veel te maken heeft met het feit dat mensen – ook qua uiterlijk – steeds explicieter zichzelf zijn. Natuurlijk is het niet oké dat je daarvoor wordt uitgescholden. Anderzijds: wanneer je als man in tijgerlegging door een stad als Brussel loopt, waar zo veel verschillende culturen samenwonen, vraag je er een beetje om. In een grootstad moet iedereen wat water bij de wijn doen. Ik loop ook niet in roze outfits rond. Kijk: het is goed dat die app bestaat, omdat het een manier is om geweldpleging tegenover homo’s onder de aandacht te brengen. Er is over gepraat. Tot in het parlement toe, zelfs. Dat kan ik alleen maar positief vinden.”

Heb je die app zelf op je iPhone staan?

“Ik heb hem gewist.”

Waarom?

“Omdat ik weet dat ik hem nooit zal gebruiken. Ik vond het van meet af aan al een dubieus idee. Het concept om op een kaartje aan te duiden waar je last hebt gehad, vind ik een verkeerd signaal. Op de duur ontstaan er wijken die je als homo beter vermijdt. Daar ben ik geen voorstander van.”

Toen je nog in Antwerpen woonde, ben je daar zelf ook in elkaar geslagen.

“Mja. Al durf ik niet te zeggen dat me dat niet zou zijn overkomen mocht ik hetero zijn geweest. Ik was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Om vier uur ’s nachts, het waren vijf gasten die zwaar onder invloed waren. Eerst een kopstoot, dan een paar slagen, dan een trap in mijn nier… er zat gewoon geen rem op. Ik heb geen klacht neergelegd, nee. Mijn vorige contact met de politie was van die aard dat ik me niet nog eens wilde laten vernederen. In eerste instantie wilde ik het liever voor mezelf houden. Het was zo al traumatisch genoeg. Gewoon uitgescholden worden is al zo kwetsend. Ik ben daar echt niet goed van geweest. Zeker omdat het in je eigen stad gebeurt. In je eigen straat, de plek waar je je altijd veilig voelt. Ik durfde achteraf niet meer alleen buiten te komen.”

En Gent is toleranter? Kun je hier op een zaterdag in het midden van de Veldstraat je lief kussen zonder nagekeken te worden?

“Geen idee, want dat doe ik niet. Of liever: niet méér. Ik Antwerpen deed ik dat wel, en zoals gezegd: dat is me slecht bekomen. Op zich is het spijtig dat ik mijn houding heb moeten aanpassen, maar ik heb het ook niet in me om op de barricaden te gaan staan. (denkt na) Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn generatie een stuk flexibeler met homoseksualiteit omgaat. Alleen: als je dan de cijfers van onderzoeken bekijkt die daarover in middelbare scholen worden gevoerd, blijkt de appreciatie van homo’s niet veel verbeterd. Vroeger dacht ik dat we algemeen aanvaard werden, maar eigenlijk blijkt het omgekeerde waar. Kennelijk is het erg moeilijk om het eeuwenoude rollenpatroon te doorbreken.”

Heb je een kinderwens?

“Heel hard, zelfs. En mijn vriend ook. Alleen komt daar een hoop praktisch gedoe bij. Onderzoeken, papierwerk, gesprekken… Het probleem is ook dat we véél kinderen willen. Minimaal vier. Als het kan zes. En ik ben al vijfentwintig, dus het wordt tijd om daar eens werk van te maken. Ik kijk er ontzettend naar uit om vader te zijn. Misschien dat het me ook zal dwingen om mijn prioriteiten te verleggen. Op dit moment komt mijn werk op de eerste plaats. Mijn lief aanvaardt dat ook. Hij heeft trouwens geen keuze. (lacht) Maar eens er kinderen in het spel zijn, zal ik toch even op de rem gaan staan.”

Vind je dat je hard leeft, nu?

“Ontzettend hard, maar dat is helemaal niet erg. Als ik nu hard leef, kan ik het later misschien wat rustiger aan doen. Ik kan sowieso niet stilzitten. Op vakantie gaan is ontwennen voor mij. Bovendien: ik ben verslaafd aan mijn iPhone, moet voortdurend weten wat er gaande is. Vorig jaar zijn we één week weg geweest. Naar Gran Canaria, of all places. Niks cultureels gedaan. Gewoon: zee, zwembad, strand. En de afspraak was dat de telefoon een week af zou staan. Het is me gelukt, maar het heeft verdomd veel moeite gekost. Na verloop van tijd ervaarde ik een overweldigende rust, waar ik ook echt van kon genieten. Maar thuis ging die gsm meteen weer aan natuurlijk. Ik moet gewoon weten wat er in de wereld aan de hand is.”

Sound Of Sam, elke week van maandag tot donderdag van 18 tot 21 uur op Studio Brussel.

Dit bericht werd geplaatst in Going out, Holebi, Media, Muziek, Politiek, Radio en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s