Holebi politieagenten lanceren aangifteformulier gaybashing en ook Rainbow Cops Belgium

Vanaf volgende maand kunnen holebi politiebeambten zich verenigen in Rainbow Cops Belgium. Volgens initiatiefnemer en hoofdinspecteur Dirk Maes van het Disaster Victim Identification Team (DVI) durven veel agenten zich niet te outen uit schrik voor negatieve reacties. “We willen de collega’s sensibiliseren en een gezicht geven aan de grote groep holebi’s bij de politie.” Er komt ook een eenvormig aangifteformulier.

Ook zullen de Rainbow Cops advies geven aan andere agente die zaken met of van holebi’s behandelen. Eén van de dingen die de Rainbow Cops onder meer willen doen is de drempel verlagen voor holebi’s om klacht in te dienen als ze het slachtoffer zijn van homofoob geweld.

Hiervoor werken ze samen met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding om een ééngemaakt registratieformulier op te stellen. “We willen de expertise bevorderen omdat we zelf ervaring hebben met eerstelijnshulp”, zegt Dirk Maes.

Nu gebeurt het vaak, ondanks de vele oproepen en campagnes van het CGKR en het Brusselse Gewest, dat holebi’s geen klacht indienen als ze het slachtoffer zijn van homofobe agressie.

Het aantal gemelde gevallen van mogelijke discriminatie met betrekking tot seksuele geaardheid en homofoob geweld is volgens het CGKR vrij klein en min of meer constant. In 2010 opende het Centrum zelf 85 dossiers die betrekking hadden tot het discriminatiecriterium ‘seksuele geaardheid’.

In 2010 werden bij de Belgische parketten bijvoorbeeld in totaal slechts 4 zaken van homofoob geweld ingediend. In 2008 registreerden de politiediensten 34 zaken van homofoob geweld. In 2009 waren dit er 56 en op het einde van het eerste semester van 2010 stond de teller op 45.

Ook willen de homoseksuele en lesbische agenten ook in uniform meestappen in de Gay Pride van Brussel in mei.

Homofoob geweld in Brussel

De Standaard meldde vandaag nog gevallen van homofoob geweld.

Klappen en gescheld, Ann-Sofie Dekeyser, De Standaard, 23.01.2012

In enkele dagen zijn in de Brusselse vijfhoek 43 gevallen van homofobe agressie gemeld via smartphones. De incidenten zijn niet bekend bij de politie. Overdrijven holebi’s of is gaybashing een zwaar onderschat probleem?

Afspraak aan de Plattesteen, midden in de Regenboogwijk. ‘Dit is de veilige buurt’, zegt Patsy. ‘Maar ze cirkelen hier als raven rond, de gaybashers. De homokloppers. Je hoeft maar twee straten verder te lopen en de sfeer slaat om.’

Op weg naar de afspraak blijft Pedro staan. ‘Hier op de kruising met de Kolenmarkt ben ik in elkaar geschopt.’ Hij draait zich om. ‘Op de hoek van die straat ben ik bespuwd.’ Hij wijst in de richting van de Anspachlaan. ‘En daar kreeg ik vuistslagen.’ Hij kan zo nog even doorgaan en aan de verbale agressie begint hij niet eens.

Pedro, Patsy, Björn, Erwin, Stuart, Petra en Gert zijn de ‘sales pédés’ en de ‘sales gouines’ van Brussel. Tenminste zo worden de holebi’s dagelijks uitgescholden: ‘vuile flikkers’, ‘vuile potten’.

‘Als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat ik ‘sale pédé’ wordt genoemd, kon ik voorgoed leven in zessterrenhotels op exotische eilanden’, spot Pedro. Hij geeft toe dat holebi’s niet te klagen hebben over de recente wettelijke veranderingen. ‘Ja, we mogen trouwen en kinderen adopteren. Maar net daarom denken mensen: “Ze hebben alles wat ze willen, waarom houden ze hun mond nu niet?”. Welomdat ik nog altijd niet hand in hand de straat op kan met mijn vriend.’

‘Neen, je gaat niet dood aan al die misprijzende commentaren, beledigingen, scheldpartijen’, vertelt Pedro. ‘Maar het is irritant. Als een druppel water die telkens opnieuw op je voorhoofd lekt. Niet levensbedreigend, maar op den duur word je er gek van.’
Hoewel, niet levensbedreigend? Björn startte de groep Outrage! op, die zich verzet tegen homofoob geweld, nadat een homoman in juni 2011 in hartje Brussel bijna gewurgd werd. Iets later sloeg eenman een lesbisch koppel in elkaar, de vrouwen liepen hand in hand.

Vuisten in je ziel

Of ze bang zijn dat het hen ooit zal overkomen? ”Je weet gewoon dat het op een dag gaat gebeuren’, zegt Gert. ‘Niemand uit mijn vriendenkring kan zeggen dat hij nog nooit een klap heeft gekregen omdat hij homo is.’ De rest van de tafel knikt, allemaal kregen ze al met agressie te maken, fysiek of verbaal. Ook de vrouwen worden niet gespaard. Patsy vertelt hoe ze voor haar appartement is aangevallen. ‘Na de gebruikelijke scheldpartij – “sale gouine” – probeerde een man zijn sigaret in mijn oog te steken.’ En toen ze samen met haar vriendin Petra op straat liep te keuvelen, stampte een man Petra’s knie kapot. Ze kon niet meer rechtstaan. Het gezellige uitstapje eindigde in het ziekenhuis.

Er is ook de psychologische impact, die volgens Erwin zwaar onderschat wordt.

‘Het zijn vuisten in je ziel. Het wil zeggen dat iemand zich zo hard aan jou stoort, aan wie je bent, dat hij beslist je te slaan. Dat hij denkt dat dat gerechtvaardigd is. Wanneer je dan naar de politie stapt, komt er zo weinig respons dat hij eigenlijk gelijk krijgt.’

‘Je wordt aangevallen om iets waar je niet voor hebt gekozen’, vult Petra aan. ‘Waar toch ook niemand last van heeft. Waarom stoort het hen? Als je tegen het homohuwelijk bent, trouw dan niet met een homo. ‘

Boven zijn nauwsluitende lederen broek draagt Erwin een T-shirt met een roze prent en het opschrift ‘Dolly’. Hij weigert zijn kledingstijl aan te passen. ‘Ik draag toch niets onwettigs. Waarom zou ik mezelf niet mogen zijn?’

De auto als pantser

Anderen passen hun gedrag wel aan. Petra en Patsy gaan niet meer uit in de homobuurt. Het is hen de angst niet meer waard. Oogcontact met groepjes jongeren vermijden ze allemaal. Wie uit de gaybar stapt, is extra op zijn hoede. Er zijn groepjes jongeren die er een sport van maken om homo’s bij het buitengaan op te wachten. Zo werd Björn al half knock-out geslagen. En in bepaalde buurten komen ze niet meer.

‘Ik bedenk vooraf welke straten ik ga inlopen’, zegt Stuart. ‘Ik vergeet nooit het gezicht van een vriend nadat hij door tien mannen was ineengeslagen omdat hij zich nogal vrouwelijk kleedt. Enkele weken ziekenhuis en een volledige reconstructie van zijn kaakbeen waren het gevolg. ‘

Nadat Pedro de laatste keer ongewild in een vechtpartij belandde en de politie hem aanraadde geen klacht in te dienen – “Als wij een dossier opmaken, krijgt de tegenpartij ook inzage. Dan kennen ze uw naam en adres, het zou kunnen dat u dan nog een onaangenaam bezoekje krijgt” – verplaatst hij zich in de stad altijd met de auto. ‘Ook voor korte afstanden. Mijn auto is mijn pantser.’

‘Het ergste is dat we die aanpassingen normaal zijn gaan vinden’, zegt Björn. ‘Nu eisen we het recht op onszelf niet langer te moeten censureren. We moeten weer durven openlijk gay zijn, elkaar vastnemen, een kus geven. Hoe zichtbaarder we zijn, hoe makkelijker we dit kunnen oplossen.’

Het café sluit de deuren. Gert ritst zijn jas dicht tot zijn hals. Niet voor de kou, maar om zijn T-shirt met het opschrift ‘gay inside’ te verbergen.

Als ze de straat oversteken, laten de twee mannen elkaars hand los. ‘We zijn nog niet suïcidaal, hé.’

Dit bericht werd geplaatst in Holebi, Media, Politiek en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Holebi politieagenten lanceren aangifteformulier gaybashing en ook Rainbow Cops Belgium

  1. Pingback: Rainbow Cops Belgium kreeg nog geen fiat van politietop | Lacquemant

  2. Pingback: Joelle Milquet: Rainbow Cops niet in uniform op Gay Pride | Lacquemant

  3. Pingback: Rainbow Cops Belgium officieel van start met eigen website | Lacquemant

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s