Nicky Vankets trouwt met Koen De Mey: “Wij kunnen onze kinderen evenveel liefde geven”

Nicky Vankets trouwt volgende week met Koen De Mey.

Nicky Vankets ‘Wij kunnen onze kinderen evenveel liefde geven’, Hans-Maarten Post, Het Nieuwsblad, 08.10.2011

Vlaamse modeontwerper trouwt volgend weekend met zijn vriend

Toen het leek alsof hij en zijn partner hun kinderen haast bij een postorderbedrijf wilden bestellen, kreeg Nicky Vankets (32) een storm van kritiek over zich heen. Maar de flamboyante modeontwerper, die kind aan huis is bij de Pfaffs en Kim Clijsters, sust. ‘Niets van aan.’ Over een week stapt hij in het huwelijksbootje.

‘Ja, ze noemen mij hier de cipier’, lacht Nicky Vankets als we op de enorme sleutelbos wijzen die aan zijn broek hangt. Als bedrijfsleider draagt hij de sleutel van elke kamer en kast in dat hoofdkantoor in het centrum van Beverlo. Het antieke bureau waar we aan gaan zitten, draagt de sporen van de tijd. ‘Het was nog van mijn grootvader’, zegt Vankets. ‘Ik kan het niet weg doen.’ Ja, zijn naam mag dan wel horen bij de tijd en de BV-wereld van nu, het bedrijf waar hij in werkt werd ooit opgestart door zijn grootmoeder en haar zus. Met bruidskleding maakten ze zich groot, maar ondertussen doet Nicky Vankets veel meer dan dat alleen. Maar voor we daar aan toe zijn, eerst naar het heuglijke feit dat de aanleiding is voor ons bezoek.

Je trouwt volgend weekend met je vriend. Vergeef me één flauwe grap: wie van jullie twee zal de bruidsjurk dragen?

‘Geen van beiden. (lacht) We hebben beiden een kostuum aan. We trouwen allebei als man. We zien dat huwelijk als iets heel serieus en we willen dat ook uitstralen. Er zijn feestjes genoeg waar we gek kunnen doen. Feit is wel: de vrouwen die naar het feest komen, vinden het super, want zij kunnen zich volledig laten gaan. Er is geen concurrentie met de bruidsjurk. En afgezien daarvan: ik weet het, er zijn homokoppels waarbij je duidelijk kunt zien wie het mannetje en het vrouwtje is, maar bij ons is dat niet zo.’

Wat kan je nu al over de heuglijke dag verklappen?

‘We wilden geen cliché homohuwelijk, met veel barok, goud, roze of tierelantijntjes. Wij wilden trouwen zoals iedereen dat zou doen. Het officiële huwelijk vindt in het stadhuis van Hasselt plaats, daarna gaan we met de familie eten en vervolgens hebben we een ceremonie in elkaar gestoken. Voor de kerk huwen is er voor homokoppels nog niet bij, maar we wilden toch ook iets waarbij we ringen en geloften aan elkaar uitwisselen. ’s Avonds is er dan een groot feest, voor zo’n tweehonderd genodigden. Geen groot BV-gebeuren, al komen er wel enkele BV’s die we intussen tot onze vrienden rekenen: Joyce De Troch, die ook onze wedding planner is, Belle Perez, Kelly Pfaff, Davy Brocatus en zijn Anatoly, en De Romeo’s. Kim Clijsters hadden we ook uitgenodigd, maar zij is helaas verhinderd.’

Je komt als BV overal. Feestjes genoeg. Toch heb je je 24-jarige partner Koen De Mey via het internet leren kennen. Moet jij via het net aan een lief geraken?

‘Nee hoor. (lacht) Het is heel toevallig gekomen. Toen ik op een avond bij mijn broer op bezoek ging, zat iedereen daar te chatten. Dat is hier geweldig sociaal, dacht ik, iedereen zit hier met zijn laptop op schoot. Ik ging bij een vriendin meekijken en zij zei: laat me kijken of ik voor jou niemand kan vinden. En zo zijn Koen en ik met elkaar beginnen te chatten. Het was een leuke conversatie, maar niets méér. We hebben wel meteen telefoonnummers uitgewisseld, want ik dacht: het zal nog lang duren voor ik dit nog eens doe. We hebben dan een lange tijd met elkaar ge-sms’t en dan eens afgesproken. Het is langzaamaan gegroeid. Toen we negen maanden samen waren, is Koen van Gent naar Beverlo verhuisd en intussen werkt hij ook in de zaak. Hij is grafisch vormgever. Heel handig, want zo iemand had ik nog niet.’ (lacht)

Is een van jullie beiden op de knie gegaan voor het aanzoek?

‘Nee. Er was weinig romantiek mee gemoeid. Koen is in maart jarig en ik had gezegd dat hij van mij een ring kreeg die ik zelf zou ontwerpen. Het was begin mei eer die ring klaar was en toen dacht ik: waarom zou het niet ineens ook een verlovingsring kunnen zijn? Toen heb ik er van binnen in laten graveren: will you marry me? Koen was heel ongeduldig, toen we de ring gingen halen. Hij paste en zei: ja, die zit goed. Waarop ik zei: ja, maar er staat ook nog iets in geschreven. Dat moet je ook lezen. (lacht) Het was best een emotioneel moment. Hij was te verbouwereerd om meteen ja te zeggen.’

Is trouwen belangrijk voor jullie?

‘We komen allebei uit een hechte familie. Zowel zijn als mijn ouders zijn nog samen. We hechten veel waarde aan dat familiale. We vinden trouwen een mooie bezegeling van wat we voor elkaar betekenen. Zeker in het geval van een homokoppel. Want het is zo’n cliché: homo’s vliegen van de ene naar de andere partner. Nee: er zijn er effectief ook die jaren gelukkig samen zijn. We geloven erin. Het was een belangrijke stap, om te zeggen: we zijn zeker van elkaar, we willen samen de toekomst tegemoet. Bovendien willen we allebei ooit graag kinderen.’

Kinderen. Juist. Recent werden jullie her en der aan de schandpaal genageld vanwege die kinderwens. Het zou een tweeling moeten worden: een meisje waar jij de vader van bent, en een jongen van Koen.

‘Heel dat verhaal is uit zijn context getrokken. Er was ons gewoon gevraagd om eens luidop te dromen. Stel dat je zou kunnen kiezen Maar we hebben op dat vlak nog helemaal niks onderzocht. We hebben ook nog helemaal geen plannen. We weten gewoon dat we graag kinderen willen. En als dat eigen kinderen zouden zijn – Koen is niet zo voor adopteren – dan kom je bij een draagmoeder terecht. Kan moeilijk anders, met twee mannen. En natuurlijk is het ideale scenario dan: een jongen en een meisje. Welk koppel droomt daar niet van?’

‘Voor een lesbisch koppel is het veel makkelijker. Die zoeken een donor, ze raken zwanger en niemand zegt daar iets van. Als een alleenstaande moeder kinderen wil en geen man, dan hoeft dat ook geen probleem te vormen. Maar twee mannen? We moeten wel andere oplossingen zoeken. Maar plots werd het voorgesteld alsof wij die kinderen bij een postorderbedrijf wilden bestellen, en een lijstje klaar hadden met de juiste specificaties. Nonsens. Het maakt niet uit hoe die kinderen eruitzien. Maar één ding weet ik wél: als er kinderen komen, dan kunnen we die evenveel liefde of zekerheid geven als een ander koppel. We kunnen die kinderen perfect gelukkig maken. We willen ooit een leuk gezinnetje. En ik wil waar ik voor werk kunnen doorgeven aan een volgende generatie.’

Ander nieuwsfeit: de band tussen Nicky Vankets en Miss België, waar je altijd opvallende jurken voor ontwierp, werd doorgeknipt. Dan gaat een mens algauw denken: het zal daar wel slecht gaan.

‘Het is een beslissing van het comité Miss België, maar ik denk dat voor beide partijen de tijd rijp was voor verandering. Ik ga in november met een chocolatier nog een chocoladejurk maken voor Miss België, dus zo groot zijn de problemen niet.’

‘Voor de rest gaat het best goed met Nicky Vankets. Al zal niemand je zeggen dat het in deze tijden van crisis makkelijk is om een bedrijf te hebben. Mensen denken er veel meer over na hoe ze hun geld uitgeven.’

‘Wat wel klopt: het was tijd voor ons om een andere weg in te slaan. Ik wil niet alleen aan die galakleren gelinkt blijven. Het is tijd om ook de rest van Nicky Vankets in the picture te zetten.’

Er wordt soms wel eens op je neergekeken. Met welk argument snoer je critici de mond?

‘Ik weet het. Modemagazines kijken vaak op me neer. Ze vinden me een BV. Nee, ik ben een ontwerper die toevallig een BV is geworden. Kijk: ik ben 32. Dat is nog heel jong voor een ontwerper. En toch heb ik al heel wat bereikt. Vraag aan om het even wie in België wie Nicky Vankets is, en ze zullen mij kennen. Of dat nu positief of negatief is.’

‘Ik ben destijds aan de London College Of Fashion gaan studeren (de modeschool waar ook John Galliano en Alexander McQueen studeerden, nvdr.) omdat men mij geweigerd had aan de Antwerpse modeacademie. Ik heb nooit geweten waarom ik daar niet mocht beginnen. Tot onlangs. Iemand zei me dat ze van Walter Van Beirendonck moest vragen of ik nog steeds boos op hem was. Boos, dacht ik? Waarom? Wat heeft hij mij misdaan? Wel: omdat hij degene was die je niet heeft toegelaten, zei die vrouw. Niet dat hij spijt heeft van die beslissing, maar hij denkt wel: eigenlijk had die Nicky Vankets er best een van ons kunnen zijn. Dat vind ik een mooi compliment. Ik heb het misschien niet op de normale manier gedaan, maar ik sta er wel, tussen die andere Belgische ontwerpers. Daar ben ik fier op. En als Walter en ik elkaar nu tegenkomen, zeggen we elkaar vriendelijk goeiedag.’

Je bent pas op je 22ste aan je eerste relatie begonnen, toen je terugkwam van die Londense school. Je hebt er al even lang over gedaan voor je wist dat je voor mannen viel. Maar als kind was je wel altijd met Barbiepoppen in de weer. Je ouders wisten het wellicht eerder dan jij.

‘Dat klopt. Ik wist al vroeg dat ik verliefd zou worden op een persoonlijkheid. Ik wist alleen niet of dat een man of een vrouw ging zijn. Die studies in Londen hebben mijn ouders veel geld gekost. Zelfs mijn grootmoeder heeft nog een deel gesponsord. Het maakte dat ik dacht: ik grijp die kans met beide handen en zorg dat ik slaag. En dus heb ik vier jaar keihard gewerkt. Tijd voor Londen of een relatie had ik niet.’

‘Eenmaal terug heb ik een jongen ontmoet en toen besefte ik: ik denk dat het voor mij jongens gaan zijn. Ik zag er tegenop om het tegen mijn ouders te vertellen. Toen we op een avond in de zetel zaten, zei ik: ik moet iets vertellen. Jaja, zei mijn vader, je hebt een vriend. En daar liet hij het bij. Ik dacht: dat gaat makkelijk. (lacht) Mijn moeder zei: ik wist al jaren dat het zo ging zijn. Zij hadden het al lang zien aankomen. Ik was degene die twijfelde.’

Was je ook niet een beetje voorbestemd, met een naam als Nicky?

‘Dat zou best kunnen. (lacht) Ik geloof ook dat ieders lot een beetje vastligt. Ik heb nooit aan mijn ouders gevraagd waarom ze mij een meisjesnaam gegeven hebben. Maar op school leverde het al problemen op. Als we naar het medisch onderzoek gingen, kwamen eerst de jongens aan de beurt, dan de meisjes. Als ze aan de meisjes begonnen, waren ze mij steevast vergeten. En ik, dacht ik dan? Het gebeurt nu nog, met post uit het buitenland. Miss Nicky Vankets staat er dan op de envelop. Best grappig.’

http://www.nickyvankets.com

Dit bericht werd geplaatst in Fashion, Holebi, Media en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s