Recensie: Koninklijk Ballet Vlaanderen: Dawson – Elo – Forsythe

Het Koninklijk Ballet Vlaanderen opende het seizoen gisteren met Dawson – Elo – Forsythe, maar dan in omgekeerde volgorde gepresenteerd. Geen nieuwe stukken maar wel beproefde sterkhouders van het Koninklijk Ballet.

Je houdt van William Forsythe of niet. Zijn choreografieën zijn erg kenmerkend, met hoekige muziek en abrupte bewegingen. Behalve twee gouden kersen, in het midden, een beetje omhoog, was er geen decor. In the Middle Somewhat Elevated is de signature dish van het Koninklijk Ballet en met redden. Perfect uitgevoerd. Een echte crowd pleaser om het seizoen te starten.

Lost by Last van Fin Jorma Elo tapt uit een ander vaatje. Elo koos voor filmmuziek uit films van Hitchcock en voor choreografieën die me deden denken aan natuurelementen. Een woelige zee, een zomerstorm. De verrassing van de avond, al waren de meningen verdeeld.

The Third Light van David Dawson werd geschreven voor de 40ste verjaardag van het Koninklijk Ballet. De combinatie van aangrijpende muziek, sensuele choreografie en een in,drukwekkend schaduwspel maken van The Third Light een meesterwerk.

Benjamin

Dawson – Elo – Forsythe

David Dawson
The Third Light

Van de jongere generatie choreografen is David Dawson één van de namen die eruit springt. Zoals hij met het nodige respect de taal van het klassieke ballet een nieuwe dimensie geeft, past hij perfect in het verhaal van het Koninklijk Ballet Vlaanderen. Geen wonder dus dat precies hij in 2010 het ondertussen befaamde The Third Light creëerde voor onze 40ste verjaardag. Dawson putte voor The Third Light inspiratie uit licht en de associaties die het oproept, de betekenissen die het kan hebben, … Overal rondom ons zien we licht, ervaren we licht. We leven erin en hebben er nood aan, voor onze groei en ontwikkeling, om te hopen. Licht maakt dingen zichtbaar, ander licht verandert onze kijk op diezelfde dingen. Het eerste zonlicht is een nieuwe start. We zien het levenslicht. De ‘lichtbron’ is haast onuitputtelijk.

Binnen een intrigerend decor van John Otto en een sterk variërende belichting van Bert Dalhuysen maakt Dawson gebruik van Gavin Bryars betoverende muziek.

‘Dawson offers again a thoroughly captivating dance piece, which subtly blends plasticity, music and scenic design, unraveling an array of moods but also attaining heights of sublime beauty along the way.’ (Danceview Times)

Choreografie en concept: David Dawson
Muziek: Gavin Bryars
Scenografie: John Otto
Kostuumontwerp: Yumiko Takeshima
Lichtontwerp: Bert Dalhuysen

Jorma Elo
Lost by Last

Het parcours dat de Fin Jorma Elo aflegde, is enigszins opmerkelijk, niet het minst door zijn start als … hockeyspeler. Om leniger te worden werd hij danser, dan professioneel balletdanser en uiteindelijk choreograaf. Daarnaast is hij ook een gedegen ontwerper van kostuums, licht- en video-effecten. Typisch voor Elo’s werk is de afwezigheid van een analyse. Wanneer het over de boodschap van zijn stukken gaat, doet de choreograaf er het zwijgen toe. Een situatie scheppen waarin je magie kan creëren, dat is zijn prioriteit. Die open blik maakt zijn stukken geknipt voor het repertoire van het Ballet.

Voor Lost by Last liet Elo zich inspireren door de Amerikaanse filmcomponist Bernard Herrmann, die vooral bekendheid verwierf met zijn partituren voor films van Alfred Hitchcock. Passages uit North by Northwest, Vertigo en Psycho van Alfred Hitchcock en Fahrenheit 451 van François Truffaut bepalen de toon van het ballet.

Choreografie: Jorma Elo
Muziek: Bernard Herrmann
Lichtontwerp: Erik Verdick

William Forsythe
In the Middle Somewhat Elevated

In the Middle Somewhat Elevated is uitgegroeid tot ‘the party piece’ van het Ballet, dixit Kathryn Bennetts: de precisie en de energie waarmee wij deze grensverleggende choreografie dansen, levert uitnodigingen uit de hele wereld op, ook van de meest gerenommeerde theaters. Met onze nieuwe bezetting beginnen we opnieuw in ons eigenste Theater ’t Eilandje!

In deze tweede, fenomenale akte uit Impressing the Czar (1988), een plotloze drie-akter, geeft Forsythe ons zijn waanzinnige en geestige persiflage op klassiek ballet aan het hof van de tsaar – hét repertoire dat nog steeds in de meeste “officiële” theaters een geïdealiseerde plaats inneemt. Tussen de eerste en derde akte, waarin het klassieke ballet de wind van voren krijgt, bewaart Forsythe het kloppend hart van het ballet: de pure dans van In the Middle Somewhat Elevated – zijn ‘signature piece’ dat hij creëerde op een locatie die even heilig is als het Mariinsky Theater in Sint-Petersburg, namelijk de Opera van Parijs.

Choreografie: William Forsythe
Muziek: Thom Willems

Theater ’t Eilandje Antwerpen
Zaterdag 17.09.11 10u (open repetitie)
Theater ’t Eilandje Antwerpen (7 voorstellingen)
Donderdag 22.09.11
Vrijdag 23.09.11
Zaterdag 24.09.11
Donderdag 29.09.11
Vrijdag 30.09.11
Zaterdag 01.10.11
Zondag 02.10.11

Dit bericht werd geplaatst in Antwerpen, Ballet en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s