Hiv+ op één: hoofdrolspelers

Vlnr: Frankie, Helen, Kenny, Liesbeth, Kenny

Maandag 29 augustus start één met de docureeks Hiv+. Wie zijn de protagonisten?

DE GEPORTRETTEERDEN

THIERRY
Als ik in een teletijdmachine zit, flits mij dan maar naar de negentiende eeuw, het tijdperk van de romantiek. Ik leef een beetje met het hoofd in de wolken. Maar ik denk dat ik toch geregeld met de voetjes terug op de grond kom. (lacht) Ik ben heel nieuwsgierig. Dat doet me reizen naar allerlei bestemmingen. Ik ben in Iran geweest, maar ook in Eurodisney. (lacht)

Lezen is nog zo’n passie. Ik kan me verliezen in boeken over geschiedenis of wetenschap. Of over de kosmos, alles wat grijpbaar en ongrijpbaar is fascineert me. En een romanticus verslindt ook romans natuurlijk. ’s Avonds laat ik de dag van me afglijden met klassieke muziek. Bach is de grootste voor mij, dat is onuitputtelijk. Ik ben een verbinder. Mensen samenbrengen, gewoon door jezelf te zijn, daar ben ik fier op. Ik heb supergoeie vrienden en vriendinnen die altijd voor me klaarstaan, en ik voor hen. En ja, ik ben homo. Daar ben ik best tevreden mee. Ik kan me niet voorstellen dat ik hetero zou zijn.

De mensen weten niets over onze ziekte, met paniek en tumult tot gevolg. Ze denken: “je kunt nooit weten”. Geen wonder dat wie seropositief is, niet uit de kast komt. Ik ken een man die het niet durft te zeggen tegen zijn bloedeigen dochter. Die man ziet daar zo van af.

In homokringen is het ook droevig. Er zijn er veel met hiv, maar niemand schijnt iemand te kennen. Dat kan toch niet! Ik ben klaar om tijdens of na de reeks in een café in het homomilieu te stappen. Ik weet dat er gezichten zullen kijken naar mij. Maar dan zal ik zoiets hebben van “so what?”. Hiv is maar een stukje van mij. Veel mensen denken dat je het aan iemand ziet. Dat is je reinste onzin; geen kat ziet dat aan mij.

Ik ben blij dat deze reeks een gezicht plakt op hiv. Ik hoop dat het anderen moed geeft om het toch aan iemand te vertellen die belangrijk is voor hen. Dat zal zo verlossend zijn.

HELEN
“Helen, kun je al een beetje dansen?”, vragen mijn vrienden altijd. Het lijkt een rare opmerking als je weet dat ik momenteel met een kruk rondloop. (lacht) Maar wanneer ik me goed voel, krijg ik danskriebels. Dus als ik ‘ja’ zeg, weten ze dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Ik ben nogal nieuwsgierig en stipt, heel stipt. Mijn roots liggen wel op het zwarte continent, maar mijn horloge staat niet op “African time”. (lacht)

Ik hou van de magie van het witte doek. Een avondje uit naar de bioscoop vind ik zalig. Ik zwem ook heel graag. Maar toen ik na mijn diagnose moest kiezen tussen Oeganda en België, was het alsof ik verdronk in het midden van de oceaan. Noodgedwongen moest ik mijn zoontje achterlaten. Dat was hartverscheurend. Hij betekent alles voor mij.

Maar ik blijf altijd optimistisch. Ik ben goedlachs, ik probeer tegen iedereen eerlijk en vriendelijk te zijn. Rijk of arm, zwart of wit, het maakt niet uit. Mensen zijn mensen voor mij. Ik hou niet van vooroordelen. Er bestaan er jammer genoeg veel rond hiv. De ziekte heeft een imagoprobleem. Men denkt dat je leven stopt als je seropositief bent. Je krijgt een stempel, de mensen zijn bang van je. Dat hoeft helemaal niet. Vraag het maar aan mijn vrienden en mijn familie.

Toch fronsten zij de wenkbrauwen toen ik zei dat ik meedeed aan deze reeks. “Helen, ben je gek? Hoe kun je dat doen? Je wordt al gediscrimineerd omdat je zwart bent!”, zeiden ze. Ah, dacht ik, dan kan het alleen maar verbeteren. (lacht) Ik hoop dat het programma mij een waarde zal geven. Een positieve, optimistische indruk. Dat het toont dat ik iets heb om te geven. Dat ik een goede moeder wil zijn en hard mijn best doe om werk te vinden, om me te integreren. En ik wil tonen dat ik niet ziek ben. Ze denken nog vaak dat seropositieve mensen uitgemergeld zijn. Ik hoop dat mensen me na het programma aanspreken en zeggen “Mevrouw, is het waar?” en dat ze het niet geloven.

FRANKIE
Hallo allemaal. Noem mij gerust een echte stadsmus. Ik heb graag mensen om me heen. En in de stad zie je elke dag wel iets anders in het straatbeeld. Voortdurend krijg je nieuwe impulsen. Dat houdt me creatief en dan voel ik me als een vis in het water. Want ik hou van een uitdaging. Ik heb schoenen ontworpen in Italië en was handelaar in zuiderse wijnen. Je merkt het, ik geniet graag van de mooie dingen in het leven. (lacht)

Maar plots viel alles in duigen. Ik werd zwaar ziek, ik kreeg infecties. Ik kon mijn armen amper nog bewegen. De diagnose was een mokerslag; “je hebt aids”, zei de dokter.

Vandaag, vijf jaar later, ben ik er bovenop. Ja, ik heb nog last van kwaaltjes en bijwerkingen. Maar als ik de mensen hoor praten, val ik van de ene verrassing in de andere. Ze denken dat ik op sterven lig, dat ik doodga. Ze fluisteren dat ik een besmettelijke tijdbom ben. Maar dat klopt helemaal niet!

Er zijn tegenwoordig pillen tegen de ziekte, maar door de onwetendheid van de buitenwereld gaan wij nu psychisch en sociaal door een hel. We leven precies op een andere planeet. Dat is zo jammer, en daarom is deze reeks een geschenk uit de hemel. Eindelijk kunnen wij, de seropositieven, vertellen hoe het echt is. Ik wil laten zien dat ik een normaal leven heb, dat de mensen niet bang moeten zijn van mij.

Maar ik wil ook waarschuwen voor de ziekte. Ik wil tonen dat je kunt recupereren van aids, maar ook wat de gevolgen zijn. Want ik ben de hypocrisie moe. Ik ben het beu om mezelf weg te moeten stoppen. Ik voel dat er een nieuw leven begint voor mij. Ik zei het al, geef mij maar een nieuwe uitdaging. Dus na schoenen en de wijn ga ik nu de boodschap dat je kunt leven met hiv verkopen. (lacht)

LIESBETH
Dag iedereen, bonjour à tous! Zo gaat dat als je al jaren in Wallonië woont. (lacht) Maar eigenlijk ben ik een echte West-Vlaamse. Hier in de streek is er veel groen. Die kalmte doet me goed. Misschien omdat ik zelf nogal onrustig ben, want stilzitten is niets voor mij. Na het werk is er altijd wel een karweitje in huis of in de tuin. Je vindt me ook vaak in Vlaanderen bij familie. Of ik kruip achter de pc om met vrienden te chatten.

Ik heb dus liefst nooit tijd. Dat heeft me zeker geholpen om het virus te overleven. Ik denk niet elke dag “oei, ik heb hiv”. Zelfs niet in het begin. Want toen ik ziek werd, was het nog een doodsvonnis. Ik heb afgezien; de eerste medicijnencocktails waren niet van de poes. Maar piekeren is niets voor mij. Want als je zegt “over zeven jaar ben ik dood”, en je begint streepjes te zetten op de kalender, dan is dat vaak zo. Maar ik dacht “we zien wel, we gaan er niet wakker van liggen”. En kijk, ik ben nu vooraan in de vijftig en ik ben er nog altijd! (lacht)

Ah, ik heb een turbulent leven gehad. Ik wist dat ik risico’s nam, op veel gebieden. Dat maakt het misschien makkelijker om te dragen. Mensen die me niet kennen, schrikken soms omdat ik zeg wat ik denk. Dat is impulsief, maar wel eerlijk. Het is dan ook erg dat mensen niet kunnen zeggen dat ze seropositief zijn, zoals bij gelijk welke andere ziekte. Het is nog altijd de ziekte van de schaamte. Hopelijk kan dit programma daar iets aan doen.

Ik word kwaad als ik hoor dat het aantal infecties blijft stijgen. Is het omdat jongeren denken dat het met één pilletje opgelost is? Gelukkig is er nu medicatie, maar zo simpel is het allemaal niet. Het blijft een ernstige ziekte voor de rest van je leven.

KENNY
Al word ik honderd, de tafelspringer in mij krijg je er niet uit. Ik ben niet bang van een podium. Dat helpt wel als je deelneemt aan een televisiereeks. (lacht) Als kind was ik betoverd door de wereld van theater, komedie en illusies. Je moest de pretlichtjes in mijn ogen zien toen ik mijn eerste goocheldoos kreeg! Het is zalig om jong en oud te entertainen. Senioren doen schuddebuiken of de clown uithangen voor de kleintjes, als het maar plezant is. Het kopje laten hangen is niets voor mij. En op een podium hoef ik aan niets anders te denken. Dan zet ik de dagelijkse beslommeringen eventjes van me af.

Ik kan me vol enthousiasme op iets gooien. Met het fotograferen van verlaten plekken heb ik dat ook. Men kijkt raar op als ik dat vertel: “Wat heb je daar nu aan?” Maar als ze de kiekjes zien, dan schrikken ze wel. De speurtocht is al spannend.

Grasduinen naar vergeten locaties op het internet, tips uitwisselen met anderen. En dan sta je daar in een overwoekerd kasteel, tussen roestige ketels van een oude brouwerij of in een doodgewoon verlaten huis. Je stapt letterlijk door de tijd. Als je dan op de flitsknop drukt, is het altijd speciaal. Wie krijgt geen kippenvel in een woning waar al dertig jaar geen kat meer is geweest? (lacht)

Waarom ik meedoe met deze reeks? Onze ziekte bestaat al zo lang. Het kan toch niet dat wij ons moeten blijven verstoppen? Het is erg dat er nog altijd mensen ontslagen worden. Het doet pijn hoor, als ze in je gezicht zeggen: “Sorry, je werk is prima, maar we kunnen ons niet permitteren dat je blijft. Misschien raken we onze klanten kwijt”.

Gelukkig weet ik dat het anders kan. Daarom zei ik “ja” tegen dit programma. Ik wil tonen dat je een relatie kunt hebben als je seropositief bent.

Ik hoop echt dat deze reeks iets in gang zet, dat de mensen ons aanvaarden. Het is nu of nooit. Anders is onze moeite voor niets geweest.

Dit bericht werd geplaatst in Holebi, Media, Televisie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Hiv+ op één: hoofdrolspelers

  1. Pingback: Hiv+ op één inhoud aflevering 1 (29/8): kennismaking | Lacquemant

  2. Pingback: Hiv+ op één: 5 misverstanden over hiv | Lacquemant

  3. Pingback: Çavaria nomineert voetballers voor Folieprijs en Vlaams adoptieambtenaar Dorine Chamon voor Fobieprijs 2011 | Lacquemant

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s