Music For Life: Sam De Bruyn kent geen homo’s met hiv

Eén op de twintig homo’s in België heeft hiv, schatten het Prins Leopold Instituut voor Tropische Geneeskunde en Sensoa. Sensoa hangt er zelfs een hele campagne aan. Maar Sam De Bruyn kent er geen, “zelfs geen vrienden van vrienden”. Iedereen of bijna iedereen vrijt veilig in zijn omgeving.

Sam De Bruyn heeft ook geleerd om discreter om te gaan met zijn homoseksualiteit. Hand in hand over straat lopen doet hij niet meer.

‘Het enige waar ik bang voor ben is heimwee’, Pieter Dumon, De Morgen, 18.12.2010

Sam De Bruyn klaar voor een week Music For Life in Het Glazen Huis

‘Het enige waar ik bang voor ben is heimwee’

Vanaf vanavond valt Vlaanderen weer ten prooi aan de collectieve hysterie die Music For Life heet. En net als vorig jaar is Sam De Bruyn een van de benefietgoeroes die de massa vanuit Het Glazen Huis tot vrijgevigheid moet aanzetten. ‘Het meest fantastische wat je als radiomaker mee kan maken’, vindt hij. ‘Een week lang lachen en plezier maken en dat ook nog eens voor een goed doel. Dat is gewoon twee keer prijs.’

Hoewel Sam De Bruyn nog steeds maar 24 is, heeft hij al behoorlijk wat Music For Life-kilometers op de teller staan. Twee jaar geleden liftte hij van Zweden naar België met een Ikea-bed onder de arm, vorig jaar trok hij als opkomend talent Het Glazen Huis in en dit jaar keert hij in datzelfde huis terug als een van de absolute StuBrutoppers.

Kijk je uit naar de start van Music For Life?

Sam De Bruyn: “Superhard! De vorige keer was het natuurlijk allemaal nieuw, nu weet ik wat me te wachten staat. Maar dat maakt het verlangen alleen maar groter. Het is gewoon een supertoffe week, los van de kleine ongemakken die er voor ons aan vasthangen. Het enige waar ik deze keer een beetje bang voor ben, is heimwee. De vorige keer had ik daar geen last van. Het Glazen Huis stond in Gent op het Zuid, een plein waar ik elke dag passeer. Ik was daar echt thuis, ook al omdat de meeste van mijn vrienden er tijdens de actie dagelijks langsliepen. Akkoord, ik zat dan wel in een glazen kooi, maar voor de rest zag ik de mensen die ik tijdens een doorsnee week ook zou zien. Nu staat het Huis in Antwerpen. Een volledige andere setting dus, waar bovendien heel wat minder mensen zullen passeren die ik ken.”

Je hebt om het zacht uit te drukken ook een wat woelige relatie met die stad. Na een avondje stappen werd je er in elkaar geslagen door een groepje homohaters, waarna je stante pede naar Gent verhuisde.

“Ik heb inderdaad op nogal brute wijze afscheid moeten nemen van Antwerpen. Antwerpen is een leuke stad, alleen heb je er bepaalde groepen mensen die minder tof zijn.”

Vrees je niet dat die minder sympathieke mensen ’s nachts voor het Huis zullen opduiken om jullie allerhande verwijten naar het hoofd te slingeren?

“Neen, dat gebeurde trouwens in Gent ook, daar stonden ze ’s nachts ook ‘jeannet’ te roepen. Maar nu kan dat soort zaken me nog weinig schelen. Drie jaar geleden lag dat anders, toen kon ik me daar heel erg aan storen. Ik vond homoseksualiteit toen heel erg vanzelfsprekend. Ik had toen het idee dat het helemaal niets speciaals was om met een andere jongen samen te zijn. En dus liet ik het, wanneer ik over straat liep, ook zien dat die gast mijn lief was. Het was een behoorlijke schok toen ik merkte dat dat bij bepaalde mensen heel heftige reacties op kon wekken. Ik heb me daaraan aangepast en sindsdien ondervind ik geen problemen meer.”

Je aanpassen? Wat moet ik me daar bij voorstellen?

“Je zal me nu bijvoorbeeld nooit meer hand in hand met mijn lief zien lopen terwijl ik dat vroeger wel deed. Als je dat wel doet, komt daar reactie op en daar heb ik geen zin in. Ook het feit dat mensen meteen kunnen zien dat ‘daar twee homo’s lopen’ wanneer ik hand in hand met mijn vriend rondloop, vind ik niet fijn. Ik wil niet over straat lopen en herkend worden als homo. Ik ben meer dan dat.”

De opbrengst van Music For Life gaat dit jaar naar de aidswezen in Afrika. Bij ons wordt aids vaak met homoseksualiteit geassocieerd. Ben je daardoor dichter bij de actie betrokken dan de jaren voordien?

“Neen, dat maakt geen enkel verschil. Ik ken niemand die moet leven met hiv. Echt niemand, zelfs geen vrienden van vrienden. Aids ligt als probleem even ver van mijn bed als de malariaproblematiek waar we vorig jaar geld voor inzamelden. Akkoord, de cijfers zijn er: aids is in België een groter probleem bij homo’s dan bij hetero’s, maar ik blijf het jammer vinden dat wanneer dat soort cijfers bovenkomen, er altijd op dat ene aspect wordt gefocust. Net daardoor gaan veel hetero’s denken: ‘Aids is een homoziekte, ik moet me daar geen zorgen over maken.’ De meeste homo’s die ik ken, vrijen altijd veilig terwijl er zoveel hetero’s zijn die in hun studententijd met het ene mieke na het andere in bed duiken zonder zich ooit zorgen te maken over aids. Ik kan me ook opwinden over het feit dat homo’s geen bloed mogen geven. Al was het maar omdat je daar telkens een dag verlof voor krijgt. (lacht) Misschien lopen homo’s inderdaad meer risico op besmetting met hiv, maar er is evengoed een risico bij hetero’s. Het verhaal dat homo’s meer wisselende contacten hebben, is ook iets waar ik me druk kan in maken. Dat wordt altijd verteld en het zal bij een aanzienlijke groep ook wel zo zijn, maar sorry, de homo’s die ik ken zijn echt niet allemaal gore sletten.”

Hoe belangrijk is dat goede doel eigenlijk binnen het hele Music For Life-concept?

“Ik vind het superbelangrijk dat we mensen met dit soort acties tot denken aanzetten. Ik zeg niet dat je elke nacht moet wakker liggen van de grote wereldproblemen, maar als je met iets wat op zich een leuke actie is we zullen in het Huis echt niet constant zitten treuren voor de arme aidsweesjes mensen even kan laten stilstaan bij zo’n probleem, dan ben je in je opzet geslaagd.”

De opbrengst is dus van ondergeschikt belang?

“Als er volk naar Het Glazen Huis komt, als er acties op poten worden gezet en als mensen weten waarom en voor wie ze het doen, ben ik al lang content. Er is ons trouwens op het hart gedrukt dat we niet te veel bezig moeten zijn met dat geldbedrag. Ik had er me vorig jaar al op voorbereid dat we nooit de opbrengst van het jaar voordien zouden evenaren. Dat we er uiteindelijk in geslaagd zijn om toch beter te doen was een ongelooflijke verrassing. Maar dit jaar belooft het extra moeilijk te worden. We hebben in het verleden heel veel steun gekregen van de overheid, het is afwachten of dat in deze besparingstijden nog het geval zal zijn.”

In Nederland, waar een gelijkaardige actie loopt, heeft de regering al beslist om dit jaar niet met geld over de brug te komen.

“Ik zou het hen niet kwalijk nemen mochten ook de Belgische politici beslissen om dit jaar niets te geven. (lacht) Maar het zou natuurlijk wel schoon zijn mochten ze het toch doen.”

Na Music For Life ga je opnieuw The Sound of Sam presenteren. Ben je na anderhalf jaar nog niet uitgekeken op dat programma?

“Neen, omdat het een programma is dat constant evolueert. Dat maakt het boeiend. De laatste maanden heb ik bijvoorbeeld heel veel mensen in de studio uitgenodigd die daar dan een uur konden blijven zitten. Echt de tijd nemen voor een uitgebreide babbel is iets wat niet zo vaak meer gebeurt in radioland. Alles moet tegenwoordig snel en snedig zijn, maar de uren waarop mijn programma wordt uitgezonden van zes tot negen ’s avonds lenen zich voor een wat rustiger aanpak.”

Rustig is nu niet meteen een kenmerk dat ik met jouw radio-uitzendingen associeer.

(lacht) “Rustig is relatief natuurlijk. Echt rustig is het voor de luisteraar waarschijnlijk nog altijd niet, maar in mijn hoofd is dat wel het geval. Toen ik helemaal in het begin op de radio kwam, wou ik in zo kort mogelijke tijd zo veel mogelijk doen. Tegenwoordig hou ik me al eens in. Ik ben zelf rustiger en kalmer geworden. Dat uurtje waarin ik nu de tijd neem om onderwerpen wat uitgebreider te behandelen smaakt naar meer. Een radiotalkshow, dat lijkt me wel iets. Op zondagnamiddag, als er toch al niet te veel mensen luisteren, moet dat toch kunnen? Misschien slaat het totaal niet aan, maar het zou wel een leuk experiment zijn.”

Op je 24ste heb je een eigen programma, ga je voor de tweede keer Het Glazen Huis in en ben je uitgegroeid tot een van de uithangborden van Studio Brussel. Wat is de volgende stap? Het ochtendblok? Dat is voor elke radiomaker toch de absolute top?

“Ik ben daar absoluut niet mee bezig. Ik ben, eerlijk waar, superblij met de uren die ik nu heb. Het zijn heel schone radio-uren omdat je al eens iets anders kan doen. Ik kan me op dat tijdstip meer permitteren dan een ander en dat vind ik heel tof. Als ze me echter zouden vragen om de ochtend te doen, zeg ik zeker geen neen. Dat is toch het ultieme. Helaas ben ik heel uitdrukkelijk géén ochtendmens, dus kan dat ochtenblok nog wel even wachten. Ik heb geen zin om mijn leven nu volledig om te gooien. En wie weet, misschien sta ik binnen drie jaar wel achter de toog van een of ander café. Ik ben nu heel gelukkig bij Studio Brussel en zo lang dat zo blijft, zie ik niet in waarom ik zou vertrekken. Maar ik ben wel iemand die al eens nood heeft aan verandering en als die behoefte de kop op steekt, ga ik gewoon iets anders doen.”

Iets op televisie misschien? Je zou niet het eerste StuBruboegbeeld zijn dat de overstap maakt.

“Voorlopig staat Studio Brussel bij mij op één, ik wil mijn radiowerk niet opgeven om iets op televisie te gaan doen. En de twee combineren is fucking zwaar. Vorig jaar presenteerde ik naast mijn radiowerk ook nog een programma op Ketnet en daar heb ik me toen een beetje aan verbrand. Ik dacht dat ik op mijn leeftijd een televisieprogramma, een radioshow en wat dj’en wel met elkaar zou kunnen combineren, maar dat was een misrekening. Sindsdien hou ik de boot af, gewoon uit puur zelfbehoud. Ik krijg af en toe heel mooie voorstellen, maar die moet ik gewoon afwimpelen.”

Gelukkig ben je dankzij de live-uitzendingen van Music For Life de komende dagen haast continu op televisie te bewonderen.

“Die televisie-uitzendingen zijn het laatste waar we van wakker liggen. We doen het toch vooral voor onze luisteraars en de mensen die naar Het Glazen Huis afzakken. Meestal besef ik niet dat ik op televisie ben tot iemand roept: ‘Sam, trek je buik in, je bent op tv’. Ik zou het trouwens appreciëren mochten ze dat dit jaar wat vaker doen.” (lacht)

Dit bericht werd geplaatst in Antwerpen, Holebi, Media, Radio en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Music For Life: Sam De Bruyn kent geen homo’s met hiv

  1. jlajo zegt:

    1 op 20 homo’s heeft HIV, maar Sam kent er geeneen? Vreemd…

  2. Pingback: Facebookpagina Sam De Bruyn onbereikbaar | Lacquemant

  3. Pingback: Music For Life: Sam De Bruyn trok zich op aan mannelijk schoon (+ foto’s) | Lacquemant

  4. Pingback: 1 op de 8 holebi’s slachtoffer van homofoob geweld, Sam De Bruyn loopt niet hand in hand | Lacquemant

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s