Stefano Giuliani (So You Think You Can Dance): “coming-out gaf me een profiel”

Stefano Giulani (20) van So You Think You Can Dance kreeg kritiek omdat hij volgens de jury niet mannelijk genoeg danst. Dus droeg hij een t-shirt met het opschrift I’m Gay… So What. Dat moet hem meer in the picture brengen. Dat is ook nodig ion zo’n tv-programma

“Ik geen persoonlijkheid? Komaan!”, Frank Depoorter, Het Laatste Nieuws, 13.11.2010

Enige Vlaming tussen de Nederlanders. Enige balletdanser tussen de acrobaten. Enige homoseksuele man tussen de meisjesmagneten. Yep, het mag een verrassing heten als Stefano Giuliani (20) straks ‘So You Think You Can Dance’ wint. Tijdens de vorige liveshow op vtm overtroefde hij de andere finalisten echter met een viriele solo. En gaf hij zijn criticasters lik op stuk met een shirt dat schreeuwde: ‘I am gay. So what?’ Wie dacht dat Stefano een weerloos watje was, vergiste zich deerlijk.

Een gigantisch tv-complex in Aalsmeer, vlak bij Schiphol. Daar wonen de dansers al zes weken in ‘Big Brother’-achtige afzondering. De jongeman die bij ons aanschuift in de kantine, is kleiner dan je zou denken op basis van de tv-beelden. “Maar toch 1,81 meter. Ik lijk zo groot omdat de anderen zo verschrikkelijk klein zijn”, lacht Stefano. Met acht zijn ze nog, de finalisten van ‘So You Think You Can Dance’. Vier jongens, vier meisjes. Zelfs met louter een voornaam zijn ze razend populair bij het jonge volkje. En om populariteit drááít het ook in deze ‘Idool’ voor dansers, want de kijkers in Vlaanderen en Nederland bepalen via televoting wie in de race blijft.

Stefano Giuliani uit Dilsen-Stokkem kreeg vorige zondag alvast genoeg stemmen. Hij had dan ook voor de nodige opschudding gezorgd. De jury, die al weken op zijn kap zat wegens niet mannelijk genoeg, kreeg een ferme sneer. En toen Stefano zich outte als homo, ging het dak er helemaal af. Ook al omdat hij een spectaculaire solo danste, inclusief salto. Ver weg van de jarenlange klassieke opleiding die hij genoot bij het Ballet van Vlaanderen.

Die sprong, die uithaal naar de jury, dat shirt: stoer! En een ferme middelvinger naar de jury, had ik de indruk.

“Een middelvinger was het niet, wel een statement. Je moet populair zijn om door te stoten, je moet je profileren zodat de kijkers voor jou stemmen. En ik hád geen profiel. Het blijft een tv-programma en wij, de deelnemers, zijn personages. Personages in een tv-reeks. Daar ben ik me erg van bewust. Er is de hype rond Lorenzo, die zich in de vorige jaargang dramatisch blesseerde. Eldrick, met zijn tatoeages en zijn gevangenisverleden. Floris, de sympathieke buurjongen die zichzelf leerde dansen. En mij positioneerden ze als. Ja, als wat, eigenlijk? Ik heb óók een verhaal. Ik heb óók een persoonlijkheid. Ik moest mezelf op de kaart zetten om een kans te maken.”

Waarom bouwden ze rond jou geen verhaal? Het is toch niet alledaags, de zoon van een Italiaanse mijnwerker die als kind gepest wordt omdat hij anders is dan de meeste jongens? Die op zijn elfde uit het landelijke Limburg verhuist naar de balletschool in Antwerpen?

“Geen idee. Ik bén grappig. Ik héb een persoonlijkheid. Ik bén homoseksueel en ik schaam me daar totaal niet over. Van bij het begin van het programma heb ik geprobeerd om mezelf gestalte te geven, drie weken lang. Maar het lukte niet. Ze knipten het altijd weg, terwijl ik wilde vertellen wie ik was. Tja. Als je geen gehoor krijgt, dan moet je het zelf doen. Live dan maar.”

Vergis ik me of zat er veel opgekropte woede in je uitval naar de jury? Je griste de microfoon letterlijk uit de handen van presentatrice An Lemmens.

“Ik was niet kwaad, ik denk ook niet dat ik overdreven heb. Kijk, de week voordien had ik hiphop gedanst. De jury gaf me hele slechte commentaren en ik zweeg, hoewel ik vond dat ik het uitstekend gedaan had. Ik wil me niet meer laten doen. Naarmate de liveshows elkaar opvolgen, begrijp je steeds beter dat je wel degelijk iets kan terugzeggen. En dat heb ik zondag gedaan.”

Juryleden Euvgenia en Dan waren altijd al bijzonder lovend over jou, de kritiek kwam altijd van Jan en Marco. En het ging ook altijd over hetzelfde.

“Dat ik geen persoonlijkheid zou hebben. Komaan! Ze zeiden het niet met zoveel woorden, maar het is wel wat ze bedoelden, keer op keer.”

Heeft dat met je stijl te maken? Je vált op tussen de andere jongens. Je bent groter. Danst zonder dat het je moeite lijkt te kosten. Eleganter. Bijna vrouwelijk elegant soms.

“Dat is wat mij speciaal maakt en dat wil ik niet veranderen. Mijn solo’s zijn van mij. Ik dans zoals ik ben. Buiten die ene salto, misschien. Normaal doe ik dat niet, maar ik wou laten zien: ‘Jongens, als het hierom draait, dan doe ik het ook wel, hoor!’ Ik beheers salto’s, ik kan springen. Maar het was nog niet genoeg. Ik heb een T-shirt moeten aantrekken waarop stond: ‘I’m gay. So what?’ (‘Ik ben homo. En wat dan nog?’, red.). Ik moest roepen voor mijn boodschap overkwam. Ik bén homo, ik moet dat kunnen zeggen. Ook al hebben veel mensen daar problemen mee, zelfs in 2010.”

Holebi’s worden toch helemaal geaccepteerd? Of is dat naïef? Zijn wij als maatschappij nog altijd niet zo tolerant als we graag denken?

“Nee. Of heb jij ooit al een kleuterboekje gezien waarin een kindje twee papa’s of twee mama’s heeft? De maatschappij dwingt mensen nog altijd in een bepaalde vorm. Niet alleen als het over geaardheid gaat, trouwens. Wees maar zeker dat er in de showbizz en in realityprogramma’s veel homo’s rondlopen die zich als hetero voordoen. Ik kan dat niet, dus doe ik dat ook niet. Ik gooi het er liever uit.”

Die negatieve commentaren van de juryleden Marco en Jan: schuilt daar intolerantie in?

“Als ik dacht dat er homofobie in het spel was, zou ik hen dat rechtuit zeggen. Maar ik denk het dus niet.”

Als kind werd je vaak gepest, vertelde je moeder me. Is dat nog altijd zo?

“Nee. Maar op mijn Facebook-pagina en op Twitter lees ik nog altijd veel mensen die vijandig zijn tegenover homo’s. Ik wis hun commentaren zoveel mogelijk, want het beïnvloedt anderen. Het is makkelijk om ‘Vind ik leuk’ te zeggen op een Facebook-commentaar of om er nog een schepje bovenop te doen. Mensen uitschelden is leuk en op het internet kan het ook lekker anoniem, vanuit je luie zetel.”

Raakt jou dat?

“Niet meer. Ooit was dat anders, toen ik jonger was. Mijn grote geluk was dat ik naar de balletschool kon toen ik elf was. Daar maakten ze er geen probleem van. Niet omdat ik er alleen maar meisjes rond me had: ik begon met elf jongens tegenover tien meisjes. En ook niet omdat de andere jongens eveneens homo waren. Ballet en homo’s: da’s zo’n cliché. Terwijl de meeste klasgenoten op meisjes vielen. Maar in kunstmiddens wordt het gewoon beter aanvaard. Als je ouder wordt, doet het ook geen pijn meer als ze ‘janet’ roepen. Of zou jij het erg vinden als ze ‘hetero’ roepen naar jou? Daar lach je toch gewoon mee?”

Je vader had het er moeilijk mee dat zijn zoon homo was en op ballet wou.

“Dat klopt. Met mijn moeder kon ik altijd al heel open zijn, maar met mijn vader heb ik er nooit over gepraat. Voor mij was dat een kwestie van respect. Als mijn vader dat niet wil horen, respecteer ik dat. Je mag iemand anders geen pijn doen met je mening. Maar mijn vader respecteert mij ook, hij spreekt ook niks uit wat mij kan kwetsen.”

Terug naar het dansen: je concurrenten zijn relatief ongeschoold. Ben jij beter dan hen?

“Ik voel me geen betere, wel een andere danser. Iedereen heeft zijn eigen stijl. Voor mij liggen Eldrick, Floris en Lorenzo ook ver uit elkaar.”

Vorige week kreeg Chico de bons, volgens de jury nochtans de allerbeste danser.

“Vond ik ook. Maar het is een populariteitswedstrijd, hé. Jammer dat Chico moest gaan. Mocht ik bij de laatste twee overlevenden geraken, dan dans ik graag tegen de beste. Ik kies graag de moeilijkste weg. De competitie onder dansers is nu eenmaal hard. Je moet audities afstruinen op zoek naar werk. Honderden, soms duizend kandidaten voor één rol of één plaats bij een gezelschap. Ik raakte de voorbije maanden een aantal keer bij de laatste vijf, de laatste vier, de laatste drie. Maar geen job. Dat is het leven, denk ik dan maar. In het begin twijfel je, denk je dat je van alles aan jezelf moet veranderen, maar dat moet je juist helemaal niet. Dan word je namelijk én ongelukkig én werkloos.”

Tot voor kort had je een vaste baan bij een Rotterdamse dansgroep. Waarom ging je weg?

“Er kwam een nieuwe directeur. Hij wou een verschuiving van neoklassiek naar superhedendaags, naakt over de scène en zo. Kunst met grote K. Ik heb dat al gedaan en het interesseert me ook wel, maar het is niet wat ik wil in deze fase van mijn carrière. Nu denk ik even niet na over de toekomst. Eerst ‘So You Think You Can Dance’.”

Kan jij deze wedstrijd winnen?

“Ik denk dat de anderen nu wel een beetje schrik van me hebben. Tot zondag dachten ze: ‘Stefano mag dan goed dansen, echt populair is hij niet.’ Maar nu ligt Chico eruit, en ik ben er nog.”

Jij hebt het gevoel dat je jezelf moest profileren omdat de tv-makers het niet deden. En je kreeg behoorlijk veel jurykritiek. Vind je dat anderen bevoordeeld worden?

“Ja. Sorry, maar ik zwijg niet meer, dat heb ik mezelf voorgenomen omdat het me toch niet vooruithelpt. Zondag nog: Lorenzo moest een ‘hiphop fast’ dansen en dan steken ze er van alles in. Een trucje hier, een salto daar, een flikflak. Indrukwekkend om te zien, zeker. En leuk voor hem dat de choreograaf het erin steekt. Maar ga dan turnen, hé. Neem dan deel aan ‘So You Think You Can Be A Gymnast’. Die moves horen niet thuis in een ‘hiphop fast’.”

Bestaat er onder dansers veel jaloezie?

“Nee, ik kan jaloers zijn op de kwaliteit van een uitvoering, maar niet op een danser. Op een lichaam kan ik wél jaloers zijn. De voeten van Enora (één van de drie Vlaamse finalisten bij de vrouwen, red.), daar word ik zot van. Haar coup de pied is perfect. Prachtig als ze op haar toppen loopt.”

Mooie voeten, beeldschone vrouw. En jij hebt Enora als vaste kamergenote. Ik denk dat veel mannen in Vlaanderen en Nederland het jou benijden.

“(lacht) Tja, dáár kan ik niks aan doen.”

Mogen Vlaanderen en Nederland massaal op je stemmen! Succes, Stefano.

De zesde liveshow van ‘So You Think You Can Dance’, zondag om 19.55 uur op vtm.

Moeder Laura “Al toen hij 3 was, zag ik: mijn zoon is homo”

Vader Luigi (49) is een ex-mijnwerker die invalide werd na een arbeidsongeval, moeder Laura (42) baatte een frituur uit tot multiple sclerose dat onmogelijk maakte. Bij de familie Giuliani weten ze dat het leven hard kan zijn, maar ze genieten des te harder van Stefano’s successen op de dansvloer. “Hoe moeilijk mijn man het ook had om te aanvaarden dat onze zoon anders was, vandaag is hij zijn grootste supporter”, zegt Laura.

Een echte Italiaanse immigrantenfamilie: de 93-jarige moeder van Luigi Giuliani woont bij het gezin in en spreekt na een halve eeuw geen woord Nederlands. Zij en haar overleden man, de grootvader van danser Stefano, waren eenvoudige werkmensen die het arme Noord-Italië ontvluchtten en in België hun geluk kwamen zoeken. Het verhaal van zoveel Italianen in de Limburgse mijnen. Diep katholiek, klassieke waarden, bescheiden rijhuisje in een arbeidersstraat. En dan een jongetje dat danst en op jongens verliefd wordt. “Niet evident”, weet Laura.

De moeder van Stefano is een trotse vrouw, al beweegt ze zelfs met een wandelstok erg moeilijk en tast MS ook haar spraakvermogen aan. “Ik heb de ziekte al vier jaar en het gaat langzaam achteruit, maar ik ben geen opgever. Stefano heeft dat van mij. Als wij in iets geloven, werken we er keihard voor. Ziek of niet, ik voer campagne voor mijn zoon en ik wil geen liveshow van ‘So You Think You Can Dance’ missen. Mijn man ook niet, trouwens.”

“Vroeger waren er serieuze spanningen in ons gezin. Het was de hel toen Stefano op zijn elfde naar de balletschool in Antwerpen wou. Luigi lag er wakker van, terwijl ik niet schrok. Toen Stefano 3 was, wist ik al dat hij homoseksueel was. Een moeder voelt dat. Mijn man wilde het niet weten, weigerde erover te praten. Ikzelf heb wel altijd heel open gecommuniceerd met Stefano, want ik maakte me zorgen. Opgroeien tot volwassene is al zo lastig, maar het is nog veel zwaarder als je anders bent.”

Met de poppen spelen

“We hebben dat anders-zijn nooit aangemoedigd. Zelfs een beetje tegengewerkt. Ook al besef je dat het niks uithaalt, je probeert dat toch in andere banen te leiden. We kochten jongensspeelgoed, maar Stefano keek er niet naar om. Hij wilde met de poppen spelen, koken, wassen en strijken. Op zijn verjaardagsfeestjes kwamen nooit jongens, alleen meisjes. Hij is nog steeds ontzettend populair bij de meisjes. Een paar jaar geleden waren we met het hele gezin in Italië op vakantie. Op een avond kwam onze tweede zoon overstuur thuis: ‘Mama, ik word ook homo.’ Ik schrok toch even, maar het bleek vals alarm. ‘Het is toch niet te geloven?’, zei Lorenzo. ‘De mooiste meisjes hangen allemáál rond Stefano en hij doet daar verdorie niks mee.'”

“Op de lagere school werd Stefano gepest. Niet door zijn klasgenoten, die aanvaardden hem omdat ze hem beter kenden. Maar wel door andere jongens. Hij weende vaak en dat doet een moederhart pijn. Terugvechten deed hij nooit, dat is zijn stijl niet. Maar verbaal kon hij zich wel verweren. Een grote mond, en dat was nodig. Stefano moest zich altijd dubbel bewijzen. Zeker tot hij naar de balletschool ging, op internaat. Mijn man kon zich daar verschrikkelijk moeilijk mee verzoenen, maar door mijn werk in de frituur was hij wel degene die Stefano naar Antwerpen bracht en terug ophaalde. Ik ben er trots op dat mijn man zichzelf kon overwinnen en dat de liefde groot genoeg was. Luigi dacht: ‘Dansen, dat is toch geen echt beroep?’ Maar hij is fier als als een gieter omdat zijn zoon wel degelijk carrière maakt.”

“Ik vond Stefano vorige zondag sterk, moedig, mannelijk. Je moet het maar doen, voor miljoenen tv-kijkers uitkomen voor je geaardheid. Hij had het wel aangekondigd. ‘Mama, ze hebben in de jury lang genoeg op mij afgegeven. Je moet niet schrikken, maar ik zal me niet meer laten doen.’ Dat hij dat T-shirt zou dragen, wisten we niet, maar we waren trots op hem. Zijn vader misschien nog het meest. ‘I am gay. So what?’ En zo is het ook.”

Dit bericht werd geplaatst in Antwerpen, Ballet, Holebi, Media, Televisie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Stefano Giuliani (So You Think You Can Dance): “coming-out gaf me een profiel”

  1. Pingback: Stefano Giuliano: waar is dat femme? « Anders Des Te Beter

  2. Pingback: Stefano Giuliani (So You Think You Can Dance): op en top gay, maar niet voor papa | Lacquemant

  3. Pingback: Stefano Giuliani (So You Think You Can Dance) durft niet buiten komen | Lacquemant

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s