Jef Neve: “Elk koppel moet zijn eigen manier vinden, zijn eigen verhaal schrijven”

Jazzpianist Jef Neve heeft geen nine-to-fivekoppeldynamiek. Leve Skype en dure telefoonrekeningen.

‘Mijn ouders zijn van hetzelfde bloed, dus ze komen niet slijmen’, Bart Steenhaut, De Morgen, 13.11.2010

[…]

Is je moeder de eerste aan wie je verteld hebt dat je homoseksueel bent?

Jef: “Nee. (lacht hard) Saartje, een celliste met wie ik goed bevriend was, heeft het eruit gesleurd na een nachtje Kilkenny hijsen in Thomas Stapleton, een Ierse pub in het centrum van Leuven. Ik fakete dat ik verliefd was op haar, maar ze voelde geen elektriciteit tussen ons. Het was een lijn waar geen stroom op zat. Toen, om 8 uur ’s ochtends en met een stuk in mijn voeten, heb ik het voor het eerst hardop gezegd: ik ben homo. Dat ik aan het Lemmensinstituut zat, waar veel muzikanten ook zo waren, maakte het voor mij een stuk makkelijker om erover te praten. In Geel, waar ik opgegroeid ben, kende ik niemand die homo was. En al zeker niemand van mijn leeftijd.”

Waarom deed je voordien alsof je hetero was?

Jef: “Ik denk dat 95 procent van alle homoseksuelen in eerste instantie doet alsof ze op vrouwen vallen. Het duurde toch een tijd alvorens ik mijn geaardheid geaccepteerd had. Als ik daar nu op terugkijk, wist ik eigenlijk al op mijn vijftiende dat ik homo was, al heeft het nadien nog vier jaar geduurd voor ik er echt voor durfde uit te komen. Vandaag gaat de jeugd daar veel makkelijker mee om, en maar goed ook.”

Was het een moeilijke stap om het aan je moeder te vertellen?

Hermine: “Ja, dat wil ik nu eigenlijk ook weleens weten. Eigenlijk hebben we het daar nog nooit met zoveel woorden over gehad.”

Jef: “Ik vond dat niet gemakkelijk, nee. Ik was ook al uren rond de pot aan het draaien voor ik het gezegd kreeg. Ze had al de hele tijd het gevoel dat er iets aan de hand was, dat ik op een eiland zat en zij niet meer tot bij mij geraakte. Ze dacht dat het met liefdesverdriet te maken had, en dat was ook zo. Ik had toen even iets gehad met een jongen, maar dat was op niets uitgedraaid. Ik was daar niet goed van toen.”

Hermine: “Ik stond in de keuken te strijken toen hij ermee over de brug kwam. Een probleem had ik er niet mee, maar het was wel een verrassing. Heel komiek, eigenlijk. Want mijn man is niet honderd, maar driehonderd procent hetero.”

Jef: “Een echte Black & Decker. Grandioos eigenlijk: twee van zijn drie zonen zijn zo mannelijk dat ze ook voor de mannen zijn. (plooit dubbel)”

Hermine: “Ik heb het diezelfde avond nog aan mijn man verteld en die had het er ontzettend moeilijk mee. Die eerste week is er van slapen niet veel in huis gekomen. Altijd maar praten, praten, praten. Hele nachten door, tot het tijd was om weer naar ons werk te vertrekken. Op den duur liepen we er als zombies bij. Zelf vond Rudi het ook erg dat hij het er zo moeilijk mee had. Vooral omdat hij er voordien graag mee uitpakte dat hij ook homoseksuele vrienden had. Maar je mag nog zo breeddenkend zijn, als het om je eigen kind gaat, is dat toch nog iets anders. Het heeft gewoon tijd gekost.”

Voelde je je toen schuldig, Jef?

Jef: “Nee. Die eerste week heeft mijn vader me opgebeld. Hij zat er helemaal door, was er vast van overtuigd dat ik me iets had laten wijsmaken. De ontkenningsfase. Maar dat deed me niks. Kijk, ik heb altijd een zeer goede relatie gehad met mijn vader en we kennen elkaar door en door. Alleen, we willen niet voor elkaar onderdoen. Dus ik dacht heel categoriek: it’s your shit. Het is niet mijn probleem dat je een probleem met me hebt. Tegen iemand die ik doodgraag zie, kan ik echt snoeihard zijn. In die periode ben ik wel een paar weken niet naar huis gegaan. Ik dacht: alles eerst wat laten luwen.”

Nu ga je op een heel open, vanzelfsprekende manier om met je homoseksualiteit. Word je daar vaak op aangesproken?

Jef: “Ja. Dat is normaal, denk ik. Mensen zoeken aanknopingspunten, proberen zich met anderen te identificeren. Toen ik hoorde dat Bart Moeyaert homo was, was dat voor mezelf ook een hart onder de riem. Omdat hij zich niet wezenlijk anders gedroeg.”

Hermine: “Ik ben ook wel blij dat je je nooit al die gangbare homoclichés hebt laten opdringen. Je hebt er nooit mee te koop gelopen.”

Jef: “(plagend) Je hebt mijn jurken nog niet in de kast zien hangen, zeker?”

Toch zie ik hier vooral veel vrouwen in huis. Een poster van Catherine Deneuve, een foto van Lauren Bacall die, als ik het goed heb, zelfs gesigneerd is.

Jef: “Ja, mijn lief is een filmfreak. De dag dat Lauren Bacall het leven laat, zal ik hem wellicht meteen naar intensive care moeten brengen. We delen ook een liefde voor literatuur. Hij is leraar Nederlands.”

In de hoop dat je me niet indiscreet vindt: ik zie al de hele tijd een post-it op het klavier van je piano staan. ‘Jij bent mijn held’, staat erop. Hoezo?

Jef: “Dat staat er nog van eergisteren. Ik heb net een heel zware werkperiode achter de rug en dat zet veel druk op onze relatie. We zien elkaar niet veel, hé. En als ik veel moet optreden, staat mijn hoofd alleen daarnaar. Ik geef grif toe dat ik dan soms te weinig aandacht heb voor Stefaan. Dus toen ik afgelopen weekend na een concert thuiskwam, had hij dat briefje aan de deur gehangen. Om het goed te maken, want we hadden een paar gespannen dagen achter de rug. Niet problematisch, maar we voelden toch dat we dringend weer wat tijd voor elkaar moesten uittrekken. Dat briefje heb ik op mijn piano gezet om hem te tonen dat ik hem geweldig graag zie.

“Ik ben blij dat er tegenwoordig zoiets bestaat als Skype, zodat we kunnen communiceren als ik in het buitenland op tournee ben. Ik bespaar ook niet op mijn telefoonrekeningen. Ik vind deze relatie echt te kostbaar, dus ik wil ze te allen prijze behouden. Tegelijk beschouw ik ons ook als een uitdaging: we zijn geen nine-to-fivekoppel, dus daar moeten we ons ook niet mee identificeren. Elk koppel moet zijn eigen manier vinden, zijn eigen verhaal schrijven. Stefaan waakt daar nog meer over dan ik. Die kan echt zeggen: deze dag is voor ons. De blok erop.”

Zelf doe je dat niet?

Jef: “Nee. Uit mezelf kom ik daar niet toe. Ik zei het al: ik ben een enorme streber als het op muziek aankomt. Ik ben blij dat er iemand is die af en toe eens op mijn rem gaat staan.”

[…]

Dit bericht werd geplaatst in Cultuur, Holebi, Media, Muziek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s