Sarah Bettens: “Had ik op mijn vijftiende maar iemand als Yasmine gehad”

Nu Lesbisch Vlaanderen een icoon verliest, kijkt iedereen naar Sarah Bettens. Hoe ervaart zij het overlijden van Yasmine?

‘Had ik op mijn vijftiende maar iemand als Yasmine gehad’, Ilse Degryse, De Standaard, 04.07.2009

Sarah Bettens blij met haar rol als holebi-boegbeeld — Na de dood van Yasmine klampen lesbische meisjes zich vast aan dat andere boegbeeld van de holebigemeenschap, zangeres Sarah Bettens. Zij vertelt open en bloot over haar worsteling met haar geaardheid, over de ware liefde die laat kwam en over de homofobie die ze nog altijd ziet.

‘De dood van Yasmine is zo verschrikkelijk droevig.’ Sarah Bettens (37) reageert aangeslagen vanuit het Amerikaanse Tennessee, waar ze samen met haar vriendin Stef en hun twee kinderen woont. ‘Ik kende Yasmine persoonlijk niet goed, ik heb haar een paar keer ontmoet. Maar ik heb al elke dag aan haar moeten denken nu ze er niet meer is. Ik voelde een verbintenis met haar zoals ik die voel met andere lesbiennes en homo’s. Er is iets wat we allemaal gemeen hebben. We hebben allemaal het moment meegemaakt waarop we beseften dat we anders waren. We hebben allemaal de twijfel en de angst gevoeld. Dat verenigt ons, daardoor vormen we een gemeenschap.’

‘Yasmine was zo’n belangrijk boegbeeld voor de lesbische meisjes. Ze had absoluut geen probleem met wie ze was, ze was er trots op. Lesbische meisjes trokken zich aan haar op. Zij hebben heel erg nood aan figuren die uit de kast komen en die het goed doen. Ze tonen dat het kan: lesbisch én gelukkig zijn, op vrouwen vallen én een compleet leven leiden. Voor hen is het een extra klap als het met zo iemand toch niet goed blijkt te gaan. Het is erg hard aangekomen dat Yasmine op de een of andere manier niet heeft kunnen verdergaan. Ook bij mij.’

Vorige week bleek nog dat veel jonge lesbische meisjes in Vlaanderen erg worstelen met hun geaardheid. Vijftien procent van hen heeft al een zelfmoordpoging ondernomen. Schokkende cijfers.

‘Ja, en toch sta ik er niet van te kijken. Hoe hard de wereld ook vooruitgegaan is sinds ik vijftien was, homoseksualiteit is nog altijd niet voor honderd procent aanvaard. Voor veel ouders is het nog altijd het ergste wat ze zich kunnen voorstellen, dat hun kind holebi zou zijn. Sommige ouders hebben het gevoel dat ze gefaald hebben als hun kind gay blijkt te zijn. Anderen schrijven hun zoon of dochter af. Ik heb vrienden die door hun ouders uit hun leven geschrapt zijn. Ze komen nog wel samen met Kerstmis, maar dan zonder partner.’

‘Ik merk het ook aan de berichtjes van jonge lesbische meisjes op mijn site en mijn Facebook Voor de generatie van hun ouders is homoseksualiteit nog steeds een gigantisch taboe. Kinderen voelen die afwijzing van hun ouders. Ze voelen dat ze toch niet zo ‘goed’ zijn als hun ‘normale’ heteroseksuele broer of zus en velen drukken hun geaardheid weg. Ze denken: “Mijn ouders zullen me misschien nog graag zien, maar ik wil hun leven niet verpesten., Ze durven de stap niet te zetten omdat ze geen licht zien aan het einde van de tunnel. Ze kunnen zich gewoon niet voorstellen dat ze het aan iedereen moeten vertellen en dat er ooit een moment zal komen waarop alles oké is.’

Pas op je 28ste ontdekte je dat je lesbisch was. Toen was je meer dan zeven jaar getrouwd met je man. Hoe reageerde jouw omgeving?

‘Ik heb daar veel geluk in gehad. Ik heb er niemand door verloren. Mijn ouders hebben wel even een klikje moeten maken. Ze hadden niet meteen iets van: “oh Sarah, dat is fantastisch nieuws,.’

‘Nu, op het moment dat ik ze vertelde dat ik lesbisch was, vertelde ik ze ook dat ik ging scheiden. Maar dat gevoel van teleurstelling heeft niet lang geduurd. Na een paar dagen hebben mijn ouders het gewoon aanvaard. Voor hen is mijn vriendin nu een schoondochter als de andere en onze kinderen (dat zijn de kinderen uit het eerste huwelijk van Bettens’ vriendin, red.) zijn hun kleinkinderen. Hetzelfde geldt voor de rest van mijn familie en voor mijn vrienden. Jammer genoeg gaat het niet voor iedereen zo makkelijk. Dat maakt veel jongens en meisjes verschrikkelijk ongelukkig.’

Vond je het moeilijk om het aan iedereen te vertellen?

‘Voor mij was ontdekken dat ik lesbisch was het moeilijkste. Het achteraf vertellen was peanuts daarbij. Veel meisjes ontdekken op hun vijftiende dat ze lesbisch zijn, ik was 28. Ik was getrouwd met een man. Ik had al een serieus deel van mijn leven afgelegd. Om dan tot het besluit te komen dat je van vrouwen houdt… Dat was heel moeilijk. Ik worstelde met mezelf. Ik twijfelde. Ik vroeg me af of ik wel echt verliefd was op die vrouw. Ik vertrouwde mijn gevoelens niet, ik dacht dat het misschien iets impulsiefs was.’

‘Ik wist niet wat ik wilde. Tot het me op een dag echt duidelijk werd dat het huwelijk waar ik in zat verkeerd was en dat ik de weg moest volgen die voor mij de juiste was. Eens ik dat wist, vond ik absoluut niet dat ik het voor iedereen moest verbergen omdat het zo’n schande was. Ik vond het wel erg pijnlijk om mijn huwelijk te zien falen. Ik had altijd gedacht dat dat voor altijd zou zijn. Het was vreselijk om mijn toenmalige man te moeten teleurstellen.’

Pas na zeven jaar huwelijk kwam je tot het besef dat je lesbisch was? Waarom niet eerder?

‘Op een dag werd ik verliefd op de vrouw met wie ik nog altijd ben en dat heeft alles in gang gezet. Het was niet zo dat ik al mijn hele leven zat te twijfelen, hoewel ik het al op mijn zesde had kunnen weten. Ik had in mijn pubertijd intense vriendschappen met meisjes die achteraf gezien meer waren dan ik toen besefte. Ik beantwoordde ook aan alle clichés die over lesbische meisjes bestaan, maar ik pikte de hints in mijn eigen leven niet op. Toen ik uiteindelijk vertelde dat ik lesbisch was, reageerde niemand verbaasd. Mensen zeiden gewoon: ‘Oké, what else is new?’

Heb je het gevoel dat je jezelf jarenlang hebt weggedrukt?

‘Ik heb me al vaak afgevraagd wat er was gebeurd als ik op jongere leeftijd echt verliefd was geworden op een meisje en die weg had gevolgd. Dat heeft geen zin. Uiteindelijk ben ik heel gelukkig met waar ik nu ben in mijn leven. Als het anders was gelopen, had ik mijn vriendin ook nooit leren kennen. Ik ben met mijn man naar Amerika verhuisd en daar heb ik haar ontmoet. Ik ben niet iemand die de hele tijd terugkijkt. Alles is gegaan zoals het is moeten gaan. Ik heb vrede met de weg die ik heb moeten afleggen.’

Stel dat er in jouw jeugd iemand als Yasmine was geweest?

‘Op die leeftijd had ik geen boegbeelden. Er was alleen de tennisster Martina Navratilova. Ik keek erg naar haar op zonder dat ik precies wist waarom. Ik was tennisfan en ik tenniste zelf veel. Ik vond het enorm moedig van haar dat ze in die tijd durfde te zijn wie ze was. Zij was toen de enige, er werd bitter weinig over homoseksualiteit gepraat toen ik vijftien was. Soms denk ik wel eens dat het anders met me zou gaan als ik nu, in 2009, vijftien was. Anderzijds, zoveel boegbeelden zijn er nog altijd niet. Terwijl van alle BV’s zeker tien procent – als het er niet meer zijn – homo of lesbienne is en daar niet voor uitkomt. Veel is er nog niet veranderd.’

Neem je hen dat kwalijk?

‘Iedereen moet dat voor zichzelf beslissen. Ik wil niemand veroordelen, want iedereen volgt zijn pad voor een reden. Misschien is het ook niet voor iedereen even gemakkelijk als voor mij. Maar ik vind het absoluut heel jammer, omdat het voor jonge holebi’s zo belangrijk is om rolmodellen te hebben.’

‘In Amerika hebben we de lesbische presentatrice Ellen Degeneres. Die is zo mainstream. Elke dag om drie uur ’s middags komt ze alle huiskamers binnen met haar show. De modale huisvrouw kijkt ernaar, jaar na jaar wint Degeneres Emmy-awards. Wat zo iemand betekent voor de holebigemeenschap, is onmeetbaar. Ze is een lesbische vrouw die geen heel raar leven heeft en naar wie iedereen graag luistert omdat ze grappig is. Dat al die bekende Vlamingen niet uit de kast komen, werkt alleen averechts voor de emancipatie van homo’s en lesbiennes.’

Jij bent een boegbeeld van de holebigemeenschap. Voel je je comfortabel in die rol?

‘Ik vind het absoluut niet erg omdat ik heel graag een boegbeeld als Yasmine had gehad toen ik vijftien was. Omdat ik dan misschien makkelijker had ontdekt wie ik was. Ik speel die rol van boegbeeld graag.Ik hoop dat ik een heel klein beetje een verschil kan maken. Toen ik pas ontdekt had dat ik van vrouwen hou, wilde ik niet de lesbische zangeres worden. Ik wil gewoon de zangeres zijn die toevallig lesbisch is. Maar uiteindelijk wordt die rol je een beetje opgedrongen en nu ben ik er heel blij mee. Ik praat er graag over, in interviews en in mijn songteksten. Ik ben zelfs dankbaar dat ik dat mag doen omdat het bijdraagt tot de aanvaarding van holebi’s.’

‘De boodschap die ik aan twijfelende homo’s en lesbiennes wil geven, is: ik ben nog nooit iemand tegengekomen die er spijt van heeft dat hij of zij uit de kast is gekomen. Zelfs al reageerden familie en vrienden afwijzend. Het lijkt een ongelofelijk moeilijke stap, maar er zal altijd iemand zijn die je neemt zoals je bent. Bij je vrienden of binnen de lesbische gemeenschap. Het is een gigantische verademing om te kunnen zijn wie je bent. Ik ben ervan overtuigd dat dat voor Yasmine ook zo was en ik kan me moeilijk voorstellen dat zij niet hetzelfde zou zeggen.’

Je woont in het conservatieve zuiden van de VS, in Johnson City in Tennessee. Is het daar niet nog veel moeilijker dan in Vlaanderen om openlijk homoseksueel te zijn?

‘Dat valt goed mee. Ik denk dat er wel veel over ons gepraat wordt in Johnson City en er zijn pijnlijke momenten geweest. Maar uiteindelijk leiden we een normaal, gelukkig leven. Wij hebben hier veel vrienden. Onze kinderen gaan naar school, hun vriendjes komen bij ons eten en bij ons in de tuin spelen. We worden aanvaard, al lopen we hier nooit hand in hand over straat. Wat we in Vlaanderen wel doen.’

‘Mijn hoop is dat de negatieve gevoelens langzaam zullen verdwijnen doordat mensen ons leren kennen en zien dat we normaal zijn (lacht). Dat de kinderen van onze vrienden en kameraadjes van onze kinderen op hun zeventiende zullen openstaan voor lesbiennes en homo’s omdat ze ons gekend hebben. Ik hoop dat wij op onze manier, met minieme stapjes, de wereld toch een beetje in de goeie richting drijven.’

Hebben jullie kinderen het er soms moeilijk mee?

‘Onze kinderen zijn nu dertien en elf. Ze waren zes en vier toen ik bij ze kwam wonen. Ze hebben nooit veel anders gekend. Af en toe worstelen ze er wel mee. Als ze nieuwe vriendjes leren kennen en ze moeten vertellen dat ze bij twee vrouwen in huis wonen. Maar ze worstelen nooit met hun gevoelens voor ons. Die zijn voor hen duidelijk. Ze vinden het heel normaal dat wij van elkaar houden, de rest van de wereld moet zich maar aanpassen.’

‘Tot nu toe zijn ze sterk genoeg om ermee om te gaan. Er zullen zeker nog moeilijke momenten komen, maar een beetje tegenstand op jonge leeftijd kan geen kwaad. Het is niet slecht voor kinderen om even sterk te moeten zijn. Ik ben in elk geval wijzer geworden door de worsteling met mezelf. Het heeft me opener en begripsvoller gemaakt, bijvoorbeeld voor mensen die scheiden. Vroeger had ik daar weinig begrip voor, nu wel.’

In Tennessee is er geen homohuwelijk. Zou je dat graag willen?

‘Ja natuurlijk. Ik verwacht ook absoluut dat president Barack Obama er iets aan gaat doen en hij is er ook al wel mee bezig. Het is zo belangrijk om tegen je kinderen te kunnen zeggen dat de mensen die niet akkoord gaan met homoseksualiteit wel heel oubollig en ouderwets beginnen te klinken want volgens de wet mag het. De rest volgt dan wel.’

Heb je ooit overwogen om in België te trouwen?

‘Ik heb daar wel even aan gedacht, maar we wonen in Tennessee en hier betekent een Belgisch homohuwelijk niets. We hebben onze eigen kleine ceremonie gehouden toen ik zeven jaar geleden bij mijn vriendin en de kinderen kwam wonen. Dat was onze officiële trouwdag, al was die dan niet wettelijk. Als we het nu opnieuw zouden doen, moet het voor ons ook echt wel iets betekenen in de VS. Zolang het hier niet legaal is, trouwen we niet. Ik denk trouwens dat het maar een kwestie van tijd is voor we hier ook het homohuwelijk zullen hebben. Dat zal niet lang meer duren.’

Dit bericht werd geplaatst in Antwerpen, Holebi, Internet, Lifestyle, Media, Muziek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Sarah Bettens: “Had ik op mijn vijftiende maar iemand als Yasmine gehad”

  1. Pingback: Uitvaart Yasmine: reacties aanwezigen, schoonbroer Michel Clavareau en Sarah Bettens « Talk of the Town

  2. Pingback: Top Posts « WordPress.com

  3. Pingback: 2000 m/v op uitvaart Yasmine: video Truus Druyts, Terzake, Martine Prenen, Eric Mellaerts « Lacquemant

  4. Pingback: Yasmine ook zoektopper op Lacquemant « Lacquemant

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s