Verder lezen →

De twintiger volgt Toti Wesh (2011) en Luc Cuypers (2010) op. Quentin kreeg onder meer verschillende waardebonnen van fetisjwinkels Toys 4 Boys en Plan B. De laureaat kreeg zijn lint uit handen van International Mister Leather Eric Guttierez.

“In uniform naar Gay Pride”, Stefan Vanderstraeten, Het Laatste Nieuws, 24.01.2012

Onder de noemer Rainbow Cops Belgium willen holebi-agenten zich vanaf februari verenigen om collega’s-in-de kast te ondersteunen, de hetero-rest te sensibiliseren en slachtoffers van homofoob geweld gepast op te vangen. Ook zouden ze graag – in uniform – deelnemen aan de Gay Pride. “Om alle holebi’s te tonen dat de politie er ook voor hen is”, klinkt het. De politietop benadrukt dat alles nog “zeer grondig” moet worden doorgenomen.

Een bestuur is er al, maar verder staat de vereniging van holebi-agenten nog in de startblokken. “Onze vzw-statuten moeten nog worden neergelegd en onze ledenwerving moet nog beginnen, maar tegen eind februari willen we actief zijn”, zegt Dirk Maes (49). Als hoofdinspecteur bij Disaster Victim Identification – het slachtofferidentificatieteam van de federale politie – wordt hij meteen de allereerste voorzitter van de Rainbow Cops Belgium, waarvoor de inspiratie uit het buitenland komt. “In meerdere landen hebben korpsen al langer een holebi-belangenvereniging en uit een recente online enquête bleek dat daar ook bij ons vraag naar was. Van de 400 Belgische agenten die de enquête invulden, identificeerden zich zo’n 100 als holebi die zo’n vereniging wel zagen zitten.”

Van die 100 agenten zei de meerderheid zich ook al op de politievloer geout te hebben. “Maar daarbij viel het hoge aantal lesbische agenten op, waardoor ik vermoed dat het voor sommige mannelijke agenten minder evident is”, aldus Maes. “Terwijl ik ervan overtuigd ben dat het politiekorps een spiegel is van de samenleving, waar dus 7 à 8% holebi is. Wel, voor agenten die zich nog niet geout hebben, willen de Rainbow Cops een luisterend oor zijn.” Zelf outte Dirk zich twaalf jaar geleden. “Eerst privé – ik was getrouwd en vader van twee kinderen – en meteen nadien op het werk. En dat heeft nooit één probleem opgeleverd. Zelf ben ik nooit slachtoffer geworden van pesterijen en ik vermoed dat het bij de politie in het algemeen goed meevalt. Maar in een korps van 45.000 manschappen valt dat nooit helemaal uit te sluiten en ook daar kunnen de Rainbow Cops een sensibiliserende rol spelen. En evenzeer willen we een betere opvang voor slachtoffers van homofoob geweld.” Blijven twee zaken die voor de nodige spot kunnen zorgen.

Komt de benaming Rainbow Cops niet te lacherig over voor politieagenten, die toch een stevige dosis autoriteit en stoerheid horen uit te stralen? Maes: “Over de naam is lang gediscussieerd. In Nederland groeperen de holebi-agenten zich als ‘Roze in blauw’ en in Oostenrijk zelfs als ‘Pink Cops Austria’, maar die verwijzing naar roze vonden wij een slecht idee. Dat zou te clichébevestigend zijn. De verwijzing naar de regenboog met alle mogelijke kleuren – lees: alle mogelijke diversiteit – leek ons het perfecte alternatief.”

Buitenland

Even opvallend is het voornemen van de Rainbow Cops om deel te namen aan de eerstvolgende Gay Pride op 12 mei, de bonte stoet van extravagant uitgedoste holebi’s in het centrum van Brussel. “Dat blijft een voorstel waarmee we nog langs de politietop moeten passeren. Maar wij zouden in ons uniform willen meestappen”, zegt Maes. “Ook in het buitenland, zoals Nederland, doet een afvaardiging van holebi-agenten al jaren op die manier mee, ín uniform. Het zou een mooi symbolisch gebaar zijn richting holebi-gemeenschap: ‘Kijk, ook bij de politie zijn er holebi’s. Je hoeft dus geen schrik te hebben als je een klacht tegen homofoob geweld wil indienen’.”

Toestemming?

Bij de politietop remt men dat voornemen toch wat af. “Het is niet aan agenten om te beslissen wanneer zij hun uniform dragen. Daarvoor bestaan strikte richtlijnen. En aangezien geüniformeerd meewandelen in de Gay Pride een statement van jewelste zou zijn, is het duidelijk dat de Rainbow Cops daarvoor toestemming zullen moeten vragen aan de nieuwe commissaris-generaal (wellicht Catherine De Bolle, red.)”, zegt Kaatje Natens, woordvoerster van de federale politie. “Trouwens: ook voor de vereniging op zich zal de commissaris-generaal nog het fiat moeten geven.”

‘Het is bij de politie niet altijd gemakkelijk om uit de kast te komen’, Matthias Declercq, De Morgen, 24.01.2012

Een echte flik is hij, Dirk Maes. Brede bast, dikke snor. Hoofdinspecteur bij het DVI-team van de federale politie. En sinds kort ook voorzitter van Rainbow Cops Belgium, de vereniging voor holebi’s bij de Belgische politie. Een primeur, de roze sectie binnen de blauwe brigade.

De Géruzetkazerne in Etterbeek. Voormalig hart van de Belgische politie. Tussen pantserwagens en waterkanonnen staat een groepje zwaarbewapende en volledig in zwarte gevechtsgekledij gehulde mannen. Het zijn de alfamannen van het SIE, het Speciaal Interventie Eskadron. De mannen van wolfijzers en schietgeweren. Hoofdinspecteur Dirk Maes (48) van DVI, het Disaster Victim Identification Team, wandelt voorbij. Hij schrikt niet van het spierballengerol. “De politie een machobastion? Neen. Nu niet meer.”

Dirk Maes heeft geen gevechtskledij nodig om er gespierd uit te zien. Zelf een stevige beer. Met snor, uiteraard. Houdt zich bezig met de echt zware thema’s. Genre Dutroux, Janssen, Pandy. Ook schijnbaar een alfamannetje. Schijnbaar. De realiteit is anders. Hoofdinspecteur Maes is de voorzitter van ‘Rainbow Cops Belgium’, de holebi’s binnen de Belgische politie die zich vanaf februari verenigen.

Maes: “Uit een enquête bleek dat heel wat holebi’s binnen de politie op zoek zijn naar een platform. Om problemen te bespreken bijvoorbeeld. Vandaar de Rainbow Cops.”

Problemen bij de coming-out? Don’t ask, don’t tell?
Maes: “Het is bij de politie niet altijd gemakkelijk om uit de kast te komen. Twaalf jaar geleden kwam ik ervoor uit. Ja, ik was nerveus om te praten. Eerst de familie, dan de vrienden en dan de collega’s. Ik ben vader van twee kinderen en had jarenlang een relatie met een vrouw. Maar de negatieve reacties bleven gelukkig uit.

“Worden er nu grappen over gemaakt? Ach, ‘here we go again’, denk ik dan. Ik kan er soms zelf ook om lachen. Maar er is één collega die heel vaak het woord ‘janet’ gebruikt als ze kwaad wordt. Sorry, dat vind ik niet kunnen. Die typische stereotypering van homo’s. De realiteit is anders.”

De realiteit is inderdaad anders. Uw coming-out verliep relatief vlot. Maar er zijn andere gevallen.
“Dat klopt. De coming-out verloopt niet bij iedereen goed. Er zijn hier en daar incidenten. Grote en kleine. Vergelijk de politie met een groot bedrijf. Hier werken 45.000 mensen. Het is logisch dat er al eens iets fout loopt. Vergeet niet, er zitten waarschijnlijk vrij veel holebi’s bij de politie. Het kan raar klinken, maar geüniformeerde beroepen zoals de politie, de brandweer en defensie hebben een aantrekkingskracht op holebi’s. We willen als vereniging ook graag deelnemen aan de Gay Pride.”

Wat willen de Cops precies bereiken met de nieuwe vereniging?
“Meer dan alleen maar de holebi’s groeperen. We willen collega’s sensibiliseren. Niet alleen in het korps, maar ook daarbuiten wordt er soms verkeerd gereageerd op homofobie. Als Rainbow Cops willen we advies geven aan collega’s die met de holebiwereld in aanraking komen.”
“Neem nu gaybashing, wat in Brussel helaas steeds vaker voorkomt. Al blijven de aangiftes beperkt. Waarom? Omdat de drempel te hoog ligt. Kom maar eens aan in een overvol politielokaal om voor iedereen die het horen wil te vertellen over gaybashing. Het onthaal van die mensen kan verbeterd worden. Zoals een apart lokaal, om rustig te kunnen over praten. Of een specifiek moment waarop klachten ingediend kunnen worden. Dan verlaag je de drempel.”

“In Groot-Brittannië worden holebiagenten ingezet voor zo’n gesprek. In Nederland ook. De agenten van ‘Roze in Blauw’. Dat moet in België ook kunnen. We werken nu ook met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding aan een registratieformulier voor homofoob geweld.”

Is het u zelf ook al overkomen, gaybashing? Scheldtirades en gebalde vuisten?
“Het eerste wel, het tweede niet. In Brussel, bij het uitgaan. Soms haal ik mijn schouders op, zoals bij dat oude vrouwtje die mij kwam vertellen dat ik niet volgens de regels leef. Ach ja. Maar er is ook een ander verhaal: ‘Sale pédé’ kregen we met een groepje vrienden ooit te horen bij het buitengaan van een dancing. Wat doe je dan? Je gedrag enigszins aanpassen. Kleine dingetjes hoor, gewoon voorzichtig zijn. Niet hand in hand lopen op bepaalde plekken en op bepaalde tijdstippen. Dat is helaas de samenleving van tegenwoordig. Ze doen pijn, die scheldwoorden. Twintig jaar geleden werd er gelachen met gehandicapten. Nu al veel minder. Laat ons hopen dat homohaat binnen enkele jaren ook fel is verminderd. Als we daar als Rainbow Cops kunnen aan meewerken is ons doel bereikt.”

Volgens Björn Pius van Outrage!, een vereniging tegen homofoob geweld, moet de app in de eerste plaats sensibiliseren. Er zouden dagelijks een tot twee meldingen binnenkomen, aldus Pius. De applicatie werd al zo’n 1250 keer geïnstalleerd, meldt BrusselNieuws.be. Niet alle meldingen dateren van vorige week, zegt Pius. “Mensen melden ook gevallen van agressie van voor de lancering van de app.” Bovendien heeft niet iedereen een smartphone.

Brussel telt het leeuwendeel van de meldingen. Maandag 23 januari om 20 uur waren er dat 59 in onze hoofdstad. Er zijn ook meldingen in Gent, eentje in Antwerpen, enkele in Limburg, West-Vlaanderen, Luik, Doornik en Waals-Brabant. De app bereikte zelfs het buitenland, met meldingen in Parijs, in de Den Dungen (Nederland) en Chambéry in Frankrijk.

Ook zullen de Rainbow Cops advies geven aan andere agente die zaken met of van holebi’s behandelen. Eén van de dingen die de Rainbow Cops onder meer willen doen is de drempel verlagen voor holebi’s om klacht in te dienen als ze het slachtoffer zijn van homofoob geweld.

Hiervoor werken ze samen met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding om een ééngemaakt registratieformulier op te stellen. “We willen de expertise bevorderen omdat we zelf ervaring hebben met eerstelijnshulp”, zegt Dirk Maes.

Nu gebeurt het vaak, ondanks de vele oproepen en campagnes van het CGKR en het Brusselse Gewest, dat holebi’s geen klacht indienen als ze het slachtoffer zijn van homofobe agressie.

Het aantal gemelde gevallen van mogelijke discriminatie met betrekking tot seksuele geaardheid en homofoob geweld is volgens het CGKR vrij klein en min of meer constant. In 2010 opende het Centrum zelf 85 dossiers die betrekking hadden tot het discriminatiecriterium ‘seksuele geaardheid’.

In 2010 werden bij de Belgische parketten bijvoorbeeld in totaal slechts 4 zaken van homofoob geweld ingediend. In 2008 registreerden de politiediensten 34 zaken van homofoob geweld. In 2009 waren dit er 56 en op het einde van het eerste semester van 2010 stond de teller op 45.

Ook willen de homoseksuele en lesbische agenten ook in uniform meestappen in de Gay Pride van Brussel in mei.

Homofoob geweld in Brussel

De Standaard meldde vandaag nog gevallen van homofoob geweld.

Klappen en gescheld, Ann-Sofie Dekeyser, De Standaard, 23.01.2012

In enkele dagen zijn in de Brusselse vijfhoek 43 gevallen van homofobe agressie gemeld via smartphones. De incidenten zijn niet bekend bij de politie. Overdrijven holebi’s of is gaybashing een zwaar onderschat probleem?

Afspraak aan de Plattesteen, midden in de Regenboogwijk. ‘Dit is de veilige buurt’, zegt Patsy. ‘Maar ze cirkelen hier als raven rond, de gaybashers. De homokloppers. Je hoeft maar twee straten verder te lopen en de sfeer slaat om.’

Op weg naar de afspraak blijft Pedro staan. ‘Hier op de kruising met de Kolenmarkt ben ik in elkaar geschopt.’ Hij draait zich om. ‘Op de hoek van die straat ben ik bespuwd.’ Hij wijst in de richting van de Anspachlaan. ‘En daar kreeg ik vuistslagen.’ Hij kan zo nog even doorgaan en aan de verbale agressie begint hij niet eens.

Pedro, Patsy, Björn, Erwin, Stuart, Petra en Gert zijn de ‘sales pédés’ en de ‘sales gouines’ van Brussel. Tenminste zo worden de holebi’s dagelijks uitgescholden: ‘vuile flikkers’, ‘vuile potten’.

‘Als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat ik ‘sale pédé’ wordt genoemd, kon ik voorgoed leven in zessterrenhotels op exotische eilanden’, spot Pedro. Hij geeft toe dat holebi’s niet te klagen hebben over de recente wettelijke veranderingen. ‘Ja, we mogen trouwen en kinderen adopteren. Maar net daarom denken mensen: “Ze hebben alles wat ze willen, waarom houden ze hun mond nu niet?”. Welomdat ik nog altijd niet hand in hand de straat op kan met mijn vriend.’

‘Neen, je gaat niet dood aan al die misprijzende commentaren, beledigingen, scheldpartijen’, vertelt Pedro. ‘Maar het is irritant. Als een druppel water die telkens opnieuw op je voorhoofd lekt. Niet levensbedreigend, maar op den duur word je er gek van.’
Hoewel, niet levensbedreigend? Björn startte de groep Outrage! op, die zich verzet tegen homofoob geweld, nadat een homoman in juni 2011 in hartje Brussel bijna gewurgd werd. Iets later sloeg eenman een lesbisch koppel in elkaar, de vrouwen liepen hand in hand.

Vuisten in je ziel

Of ze bang zijn dat het hen ooit zal overkomen? ”Je weet gewoon dat het op een dag gaat gebeuren’, zegt Gert. ‘Niemand uit mijn vriendenkring kan zeggen dat hij nog nooit een klap heeft gekregen omdat hij homo is.’ De rest van de tafel knikt, allemaal kregen ze al met agressie te maken, fysiek of verbaal. Ook de vrouwen worden niet gespaard. Patsy vertelt hoe ze voor haar appartement is aangevallen. ‘Na de gebruikelijke scheldpartij – “sale gouine” – probeerde een man zijn sigaret in mijn oog te steken.’ En toen ze samen met haar vriendin Petra op straat liep te keuvelen, stampte een man Petra’s knie kapot. Ze kon niet meer rechtstaan. Het gezellige uitstapje eindigde in het ziekenhuis.

Er is ook de psychologische impact, die volgens Erwin zwaar onderschat wordt.

‘Het zijn vuisten in je ziel. Het wil zeggen dat iemand zich zo hard aan jou stoort, aan wie je bent, dat hij beslist je te slaan. Dat hij denkt dat dat gerechtvaardigd is. Wanneer je dan naar de politie stapt, komt er zo weinig respons dat hij eigenlijk gelijk krijgt.’

‘Je wordt aangevallen om iets waar je niet voor hebt gekozen’, vult Petra aan. ‘Waar toch ook niemand last van heeft. Waarom stoort het hen? Als je tegen het homohuwelijk bent, trouw dan niet met een homo. ‘

Boven zijn nauwsluitende lederen broek draagt Erwin een T-shirt met een roze prent en het opschrift ‘Dolly’. Hij weigert zijn kledingstijl aan te passen. ‘Ik draag toch niets onwettigs. Waarom zou ik mezelf niet mogen zijn?’

De auto als pantser

Anderen passen hun gedrag wel aan. Petra en Patsy gaan niet meer uit in de homobuurt. Het is hen de angst niet meer waard. Oogcontact met groepjes jongeren vermijden ze allemaal. Wie uit de gaybar stapt, is extra op zijn hoede. Er zijn groepjes jongeren die er een sport van maken om homo’s bij het buitengaan op te wachten. Zo werd Björn al half knock-out geslagen. En in bepaalde buurten komen ze niet meer.

‘Ik bedenk vooraf welke straten ik ga inlopen’, zegt Stuart. ‘Ik vergeet nooit het gezicht van een vriend nadat hij door tien mannen was ineengeslagen omdat hij zich nogal vrouwelijk kleedt. Enkele weken ziekenhuis en een volledige reconstructie van zijn kaakbeen waren het gevolg. ‘

Nadat Pedro de laatste keer ongewild in een vechtpartij belandde en de politie hem aanraadde geen klacht in te dienen – “Als wij een dossier opmaken, krijgt de tegenpartij ook inzage. Dan kennen ze uw naam en adres, het zou kunnen dat u dan nog een onaangenaam bezoekje krijgt” – verplaatst hij zich in de stad altijd met de auto. ‘Ook voor korte afstanden. Mijn auto is mijn pantser.’

‘Het ergste is dat we die aanpassingen normaal zijn gaan vinden’, zegt Björn. ‘Nu eisen we het recht op onszelf niet langer te moeten censureren. We moeten weer durven openlijk gay zijn, elkaar vastnemen, een kus geven. Hoe zichtbaarder we zijn, hoe makkelijker we dit kunnen oplossen.’

Het café sluit de deuren. Gert ritst zijn jas dicht tot zijn hals. Niet voor de kou, maar om zijn T-shirt met het opschrift ‘gay inside’ te verbergen.

Als ze de straat oversteken, laten de twee mannen elkaars hand los. ‘We zijn nog niet suïcidaal, hé.’

“Ik ben niet zeker of ik het effectief gedaan zou hebben, maar ik zou het zeker overwogen hebben. Je moet over alles open zijn”, aldus Nick. Ook vindt hij het niet erg om zo het gespreksonderwerp bij zijn homoseksuele fans te worden. “Ik hou van mijn gay fans. In de voorbije jaren heb ik ook veel vrienden gemaakt die homo zijn. Ik hou contact met ieder van hen en het is altijd geweldig als ik ze na een tijdje weer zie.”

Ondanks zijn christelijke opvoeding en christelijk imago (de broers dragen kuisheidsringen waarin ze beloven geen seks voor het huwelijk te hebben) is hij voorstander van het homohuwelijk. Hij gelooft dat iedereen gelukkig zou moeten zijn, welke geaardheid dan ook. “Ik vind dat iedereen het recht heeft om liefde te geven en krijgen. Een gelijke behandeling voor iedereen is dan ook niet meer dan normaal.”

Justin Bieber gay? Helaas is de nu 17-jarige zanger conservatief. “Homoseksualiteit is een keuze, abortus is fout” en mijnheer heeft al enkele foute christelijke tatoeages op zijn twinklijf. Tsss.

Anderzijds maakte hij live bij Ellen DeGeneres een ‘It gets better’-video.

The Young Prime Minister
Van: Billy Taylor.
Met: Patricia Fagan, Graeme Jokic, Paulette Sinclair.

Timo Descamps krijgt hoofdrol in Amerikaanse thriller

Timo Descamps gaat een verrassende hoofdrol spelen in de nieuwe Amerikaanse thriller The Dark Place. Na Judas Kiss is de jonge Vlaamse acteur al aan zijn tweede Amerikaanse film toe.

“Ik ben blij dat ik de kans krijg om de hoofdrol te spelen in The Dark Place, een mysterieuze thriller geregisseerd J.T. Tepnapa, dezelfde regisseur als Judas Kiss”, verklapt Timo aan Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg vanuit Los Angeles.

“Ik mag natuurlijk nog niks over het verhaal verklappen maar op een bepaald moment in de film mag ik iets doen wat te maken heeft met een mes en veel bloed… Ik vind het fantastisch om opnieuw in Amerika te werken maar ik sta ook te springen om een keer in een Vlaamse film te spelen!”

De opnames zijn gepland voor het einde van de zomer, zodat hij opnieuw een lange periode in de Verenigde Staten zal verblijven. Daarna keert hij terug, om volgend jaar in Antwerpen de hoofdrol te spelen in Muerto, een nieuwe Vlaamse musical over kindsoldaten.

Taking Movie Audiences to ‘The Dark Place’

LOS ANGELES — Fresh off the successful debut of their acclaimed scifi-fantasy, “Judas Kiss,” Blue Seraph Productions announces its second follow-up feature, an original mystery-thriller called “The Dark Place.”

Based on an award-winning script by Jody Wheeler, “The Dark Place” tells the story of Keegan Dark, who returns to the the heart of California’s winery valleys to make peace with his long-estranged family. Instead, he finds a harrowing mystery that endangers his family’s lives and livelihood.

The film stars Sean Paul Lockhart and Timo Descamps, up-and-coming actors who appeared in 2011′s “Judas Kiss.” Lockhart, also known by the stage name of Brent Corrigan, won the 2011 Rising Star Award, while Descamps is a Belgian television and pop star.

“The Dark Place” will be directed by “Judas Kiss” helmer J.T. Tepnapa, and includes “Judas Kiss” writer Carlos Pedraza as a producer.

With Lockhart and Descamps on board, the search now focuses on casting the lead, Keegan Dark, in time for principal photography to start later this year, eyeing a 2013 release.

ABOUT THE STORY “‘The Dark Place’ is a twisted thrill ride of betrayal, hope, greed, love — and mommy issues,” Tepnapa said about the script. “We were looking for a follow-up to ‘Judas Kiss,’ and realized we had it right in front of us. ‘Judas Kiss’ enabled us to bring something fresh and exciting to the marketplace, and we want to do that again, but in a new genre.”

The screenplay is by Jody Wheeler, an established Los Angeles writer-producer of film festival favorites “Tell Me” and “In The Closet.” Wheeler also co-produced “Judas Kiss.” “The Dark Place” script won UCLA’s Carl David Memorial Screenwriting Award in 2007. Wheeler recently joined Blue Seraph Productions as a partner.

“Having a gay main character makes familiar worlds and genres become brand new landscapes,” Wheeler said about the project. “As with ‘Judas Kiss,’ ‘The Dark Place’ appeals to our core audience’s desire for unique, well-told stories, while also garnering mainstream interest in an interesting and entertaining tale.”

INDIE BREAKOUTS ON BOARD “The Dark Place” has already landed two talented actors, international actor-singer Timo Descamps and 2011 Rising Star Award winner Sean Paul Lockhart. Both stars broke out in Tepnapa’s “Judas Kiss” and were eager to work with the talented director again.

“I’ve worked with J.T. and Jody on several projects,” Lockhart said. “When they told me about the new film, I didn’t even ask about the story or my role. I just said, ‘Count me in.’ When I read the script and the leading part, I was totally glad I did. It’s a wicked script that will make a fun movie.”

Descamps echoed those thoughts.

“Of course I said yes when they asked me to be in “The Dark Place,” he said. “I get to play a character completely different from the one I did in “Judas Kiss,” which is an even bigger bonus.”

While the names and nature of their roles are being kept under-wraps, their presence is key to the hunt for the lead for the film, that of Keegan Dark, Tepnapa said. “Finding the perfect anchor for a film like this is always the challenge. We need an actor with the right chemistry to be able to pull off the contradictions at the heart of the role.”

“The Dark Place” is the second scheduled in-house production from Tepnapa, Pedraza and Wheeler’s Blue Seraph Productions. “The Dark Place” joins “Something Like Summer” as follow-up projects to the producers’ festival hit, “Judas Kiss.”

“Something Like Summer” is a co-production with Seattle’s Jade Knight Productions and is based on author Jay Bell’s award-winning book.

“The Dark Place” is completing casting and financing, with a view to shoot later this year for a 2013 debut. “Judas Kiss” is currently available for purchase through Amazon and iTunes. Blue Seraph Productions is a Los Angeles company headed by Tepnapa, Pedraza and Wheeler. Their previous work has been featured in the New York Times, BBC, Variety, The Advocate, Edge Magazine, ATV Network, Frontiers, Fab magazine, the Today Show, MSNBC and other international news outlets.

“Homo als huisarts? Nee dank u!”, dr. Patrick Sweetlove, 20.01.2012

22 procent van de Vlamingen wil liever geen homoseksuele huisdokter en 26 % schaamt zich om over seks te spreken. 53 procent wil liever geen moslim als huisdokter. Ook verkiezen bijna vier op de tien Vlamingen een blanke huisarts. Dat blijkt uit een onderzoek dat werd uitgevoerd in opdracht van het maandblad Vitaya en verschijnt in het februarinummer 2012.

Het onderzoeksbureau GfK Significant polste voor het onderzoek in november vorig jaar bij 1.000 Vlamingen tussen 20 en 70 jaar naar hun relatie met de huisarts. Die blijkt over het algemeen erg goed te zijn: de Vlaamse patiënten geven hun huisarts een gemiddelde score van 8,5 op 10.

Opvallend is wel dat heel wat Vlamingen liever geen moslim of kleurling als huisarts willen. Ook wordt 22 procent van de respondenten bij voorkeur niet behandeld door een homoseksuele huisarts.

Daarnaast blijken volgens de enquête heel wat Vlamingen schroom te hebben om seksuele kwesties te bespreken. Zowat een kwart (26 procent) van de respondenten schaamt zich om het daarvoor te hebben. Bij de twintigers is dat zelfs bijna de helft (47 procent). Negenenveertig procent van de vrouwen gaat dan ook meteen naar een gynaecoloog voor een uitstrijkje, hoewel de huisarts als eerstelijnshulp daarvoor eigenlijk de aangewezen persoon is.

Voorts wil 44 procent van de Vlamingen dat zijn of haar huisarts meer openstaat voor alternatieve geneeskunde, zoals acupunctuur, homeopathie of osteopathie. Vooral vrouwen zijn daar volgens de enquête voor te vinden.

De Lille, openlijk homo, voert als politicus en als minister al langer actie tegen homofobie in de hoofdstad. Hij is ervaringsdeskundige, vertelde hij op het rondetafelgesprek over gaybashing in België. Daar werd de gaybashingregistratieapp Bashing voorgesteld.

“Vier weken geleden nog werd ik samen met mijn man uitgescholden in de Marollen. Die vormen van verbale gaybashing mogen niet onderschat worden en hebben bijna een even grote impact als fysiek geweld tegenover holebi’s. Jaren geleden werd ik één keer fysiek bedreigd.”

Door die negatieve ervaringen heeft De Lille zijn attitude moeten aanpassen. “Spontaan de hand van mijn man vastnemen op straat doe ik niet meer zonder eerst goed rond te kijken.”

Met de nieuwe applicatie wil Outrage! aantonen dat gaybashing een reëel probleem is dat aangepakt dient te worden. Bijna zes op tien holebi’s kregen al te maken met verbaal geweld, 20 procent werd al een keer bedreigd en een holebi op tien was slachtoffer van fysieke agressie, luidt het.

Toch leggen slachtoffers van homofoob geweld niet makkelijk klacht neer waardoor het probleem minder groot lijkt dan het in realiteit is. Zo registeerde de politie in België in 2008 slechts 34 klachten, 56 in 2009 en 43 tot september 2010 blijkt uit een antwoord van ex-minister voor Binnenlandse Zaken, Annemie Turtelboom. Outrage! roept daarom op om steeds een officiële klacht in te dienen.

De app maakt het nu mogelijk voor holebi’s om gaybashing via hun smartphone geografisch vast te pinnen op Google Maps en dit al dan niet anoniem. De iPhone-app is gratis te downloaden via de Apple-store en via Android Market met “Bashing” als zoekterm.

De app was in oorsprong een idee van Bert Vermeire, developer bij FAMOUS, en ontstond na een Facebook-oproep naar aanleiding van homofoob geweld in Brussel midden juni 2011.

Homofoob geweld meld je nog altijd best ook bij de politie. Neem ook een kijkje op www.meld-it.be.

Yanaïka uit Mijn Restaurant 1 stopt met Exquisa

Exquisa, het Hasseltse restaurant uit de eerste editie van Mijn Restaurant, is binnenkort niet langer in handen van chef-kok Yanaïka. Ze stopt als zaakvoerder van de zaak, maar blijft er wel nog koken.

Yanaïka Skrzyszkowiak stopt met de Mijn Restaurant-zaak Exquisa na een moeilijk jaar voor het restaurant. Onbetaalde rekeningen, geruchten over een faillissement, slechter kon het niet. ‘Ik ben blij dat ik tot dit punt gekomen ben. Hopelijk heb ik het ergste nu gehad’, vertelt ze aan het Laatste Nieuws.

Yanaïka vond intussen een overnemer voor Exquisa. Die zal het restaurant onder de zelfde naam en met dezelfde chef uitbaten. Yanaïka laat haar restaurant dus niet helemaal in de steek. ‘Ik ga weer doen waar ik goed in ben en dat is koken’, aldus de chef-kok. Ze wil voorlopig nog niet vertellen wie de nieuwe zaakvoerder wordt.

Exquisa is samen met recente winnaar Alaise het enige restaurant uit de hele Mijn Restaurant-reeks dat nog open is voor het publiek. Yanaïka hield het na de finale van het tv-programma wel het langste vol. Alle andere finalisten en winnaars zijn immers al gestopt.

“Die actie Homofobie? Geen bal aan was buitengewoon”, zegt algemeen coördinator van çavaria Yves Aerts. “Nog geen tien jaar geleden kreeg toenmalig Anderlecht- voorzitter Michel Verschueren de homofobieprijs voor zijn discriminerende uitspraken tegenover homo’s. Vorig jaar sloegen KV en Racing Mechelen de handen in elkaar om zich tegen die discriminatie uit te spreken. Ze hadden schrik kunnen hebben om zich belachelijk te maken met deze actie, maar in plaats daarvan hebben ze moed getoond door zich voor dit project in te zetten.”

Ook Henk Van Nieuwenhove van vzw Mechelse Hattrick, een sociaal samenwerkingsverband tussen KV Mechelen en Racing Mechelen, is optimistisch. “Deze actie heeft zeker iets uitgehaald. Er zijn zelfs plannen om in 2012 een nationale actie te organiseren, maar de precieze invulling daarvan is nog niet bekend”, zegt hij in Gazet van Antwerpen. “Ik geloof dat het vrouwenvoetbal in de komende jaren een belangrijke rol kan spelen in de aanvaarding van homoseksualiteit in de voetbalwereld. Het vrouwenvoetbal wordt in veel landen steeds populairder en lesbiennes worden in vrouwenteams meestal gemakkelijk aanvaard.”

De roze t-shirts van de beide voetbalploegen werden betaald door de stad Mechelen. De openbare verkoop bracht 3011 euro op en dat geld werd geschonken aan de vzw Mechelse Hattrick.

Schepen van Diversiteit Ali Salmi (onafhankelijke) is aangenaam verrast met het binnenhalen van de Folieprijs. “We hebben in elk geval geen prijs nodig om het belang van dit soort campagnes in te zien. In 2012 zou geen enkel mens nog slachtoffer mogen zijn van discriminatie en geweld. Als schepen zal ik mijn schouders onder dit soort projecten blijven zetten.”

Bekijk ook de reportage van RTV.

Folieprijs

De Folieprijs, uitgereikt door Vlaams minister van Gelijke Kansen Pascal Smet, ging naar Homofobie. Geen bal aan. De spelers van de voetbalploegen KV en Racing Mechelen tooiden zich naar aanleiding van de Internationale Dag tegen Homofobie in het roze. Hier werden campagnebeelden van gemaakt, en spelers deden duidelijke statements over homofobie in het voetbal. Dit project krijgt in 2012 een vervolg.

Çavaria koos deze winnaar omdat homoseksualiteit in de sport – en zeker in het voetbal- niet vanzelfsprekend is. De stad Mechelen, Hattrick vzw en de zeker de voetballers zelf, staken hun nek uit voor verdraagzaamheid.

De andere genomineerden waren: Frankie, Thierry, Helen, Kenny en Liesbet van het programma Hiv+ en Robert Biedron en Ania Grodzka, twee LGBT-activisten die in het Poolse parlement zetelen.

Fobieprijs

De winnaar van de Fobieprijs werd bekend gemaakt door minister Annemie Turtelboom. “Geweld tegen holebi’s kwam in 2011 helaas enkele malen in het nieuws”, zegt Mieke Stessens. “Het is een verwerpelijk fenomeen, en het is moeilijk om de juiste strategie te vinden om hier iets aan te doen. We zijn blij dat in het regeerakkoord staat dat er een federaal actieplan homofoob geweld komt en we zullen daar graag aan meewerken. We willen slachtoffers blijven oproepen om geweld of agressie te melden”.

De andere genomineerden waren de Wetgevende Raad van St-Petersburg (Rusland), voor een wetsvoorstel dat alle publieke uitingen van homoseksualiteit en transgenderisme wil verbieden omdat het ‘promotie’ zou zijn, en de Vlaamse Adoptieambtenaar omdat er geen vooruitgang geboekt wordt inzake interlandelijke adoptie door holebi’s.