KU Leuven zegt: homomuziek = camp met een vleugje Eurovisiesongfestival, dramatiek en sterke vrouwen, holebi-artiesten, maar vooral dansbaarheid

Homo’s houden van nichtenmuziek. Geen verrassing, zou je stellen. Maar nu is het wetenschappelijk onderzocht. Communicatiewetenschapper Katrien Valgaren kreeg voor haar masterproef Ich bin wie Gay – Een analyse van de Homo Top 100 en kwalitatieve diepte-interviews (sponsor: Gust De Meyer) een grote onderscheiding.

Conclusies thesis

Valgaeren definieert in haar masterproef de sleutelwoorden voor roze muziek: camp met een vleugje Eurovisiesongfestival, dramatiek en sterke vrouwen, holebi-artiesten, maar vooral dansbaarheid. Loeiharde dans- en feestmuziek speelt bij holebi’s de eerste viool, al of niet voorzien van teksten die smeken om meegebruld te worden. Valgaeren: “Dat creëert een soort vrijheid die in fel contrast staat tegenover de periode van opkropping die aan hun coming-out vooraf gaat.”
Identificatie is een volgend scharnierpunt. Artiesten die aangeven zelf een periode van onderdrukking achter de rug te hebben – tragische/sterke vrouwen vaak – kunnen op de sympathie van holebi’s rekenen. Hetzelfde geldt voor artiesten die homo, lesbiënne of bi zijn.

Rolmodel Yasmine

Sommigen functioneren daarenboven als rolmodel. Met presentatrice/zangeres Yasmine op kop. Deze status heeft ze te danken aan haar zelfrelativeringsvermogen: Dat ze niet hetero was, was voor haar nooit een punt. Laat staan een probleem.
Stereotiepe roze muziek wordt ook gehanteerd om te vechten voor het recht om te bestaan, om anders te zijn. Om integratie, en niet assimilatie, in de samenleving te bewerkstelligen. “Zo kan Homo Top 100 een stokpaardje voor de holebi-gemeenschap zijn,” aldus nog Valgaeren. “Stereotypen hoeven immers niet negatief te zijn. Ze geven op een zelfrelativerende manier aan waarvoor homo’s staan. En kitsch en glitter, daar mag al eens mee gelachen worden.””

Op 10 november is het weer tijd voor de Homo Top 100 in Red & Blue. Ook deze keer kan je stemmen.